นั้นที”
มันเป็นหน้าต่างไม้ที่ไม่หนักมาก จางชุนเถาน่าจะพอจัดการกับมันได้
แม่โจวไม่ควรรับลมหนาวในยามนี้
หากลมพัดพาโรคเข้าหาเด็กตอนคลอดก็ถือเป็นเรื่องวิเศษแล้ว
จางซิ่วเอ๋อไม่จำเป็นต้องพูดอะไร แต่จางซานหยารีบค้นในตู้เป็นเวลานานก่อนจะหยิบผ้าสีพื้นผืนหนึ่งออกมา
“พี่หญิง เอาผ้านี้ห่อน้องสาวของข้า” จางซานหยายื่นผ้าฝ้ายให้
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า จางซานหยารู้สึกว่านางรักเด็กน้อยผู้นี้ตั้งแต่แรกเห็น แล้วหญิงชราผู้นั้นล่ะ? การมีชีวิตอยู่จนแก่เฒ่าเช่นนี้ มันช่างเสียชาติเกิดจริง ๆ ที่นางสามารถทำแต่สิ่งเลวร้ายตลอดอายุขัย!
จางซิ่วเอ๋ออุ้มเด็กไปหาแม่โจว
ตอนนี้แม่โจวไม่ได้เป็นลม แต่นางกำลังนอนลืมตาอยู่บนเตียงราวกับว่าวิญญาณของนางหายไปหมดสิ้นแล้ว
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าที่แม่โจวเป็นเช่นนี้เพราะทารกน้อยเป็นผู้หญิง
จางซิ่วเอ๋อเดินเข้ามาปลอบแม่โจวพร้อมกล่าวว่า “ท่านแม่ ต่อให้เด็กคนนี้เป็นผู้หญิง ก็ไม่ต้องคิดกังวลนัก พวกเราทำได้ดียิ่งกว่าเด็กผู้ชาย และในอนาคตเราจะดูแลท่านยามชรา! ท่านไม่ต้องกลัวสิ่งใด!”
แม่โจวหลั่งน้ำตาออกมาอย่างเงียบ ๆ
นางตั้งหน้าตั้งตาเฝ้ารอ แต่สุดท้ายทารกผู้นี้ยังเป็นผู้หญิง นับว่าความพยายามทั้ง
