งานตัวน้อยสิบคน แล้วดูแลพวกเขาเรื่องอาหารการกินด้วย”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า มันไม่ได้แพงนัก เพราะต้องจ้างคนกว่าสิบคนและยังใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือนกว่าจะสร้างบ้านเสร็จสิ้น
“ตกลง อย่างนั้นข้าจะไปที่ถามจวี๋ฮวาที่บ้าน” จางซิ่วเอ๋อขอบคุณผู้ใหญ่บ้านซ่งด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะตรงไปที่บ้านของจวี๋ฮวา
เมื่อจวี๋ฮวาเห็นจางซิ่วเอ๋อมาพบ นางยิ้มและกล่าวเชิญชวนให้จางซิ่วเอ๋อเข้ามาในบ้าน
ตอนนี้คนนอกล้วนแต่มองว่าจางซิ่วเอ๋อตั้งรกรากอยู่กับท่านหมอเมิ่งแล้ว ขนาดแม่สามีของจวี๋ฮวายังลอบมองจางซิ่วเอ๋อถึงสองสามครั้ง
เพราะเขาคือบุรุษที่ใคร ๆ ก็อยากครอบครอง แต่สำหรับหญิงม่ายที่ไม่มีใครต้องการกลับถูกขอแต่งงาน มันคือความแตกต่างที่มากเกินไป
“จวี๋ฮวา เรื่องมันเป็นเช่นนี้ เป็นเพราะข้าอยากสร้างบ้าน จึงต้องการจะถามเจ้าว่า… โหยวชวนว่างอยู่หรือไม่?”
เมื่อจางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ นางกลัวว่าจวี๋ฮวาจะเข้าใจอะไรผิด นางจึงรีบกล่าวเสริม “ไม่ต้องกังวล ข้าจะจ่ายให้เจ้าสิบห้าเหรียญทองแดงต่อวัน และถ้าเขาสามารถช่วยข้าหาคนงานเพิ มได้ ข้าจะจ่ายให้เขายี่สิบเหรียญทองแดงต่อวันสำหรับนายช่างใหญ่”
จวี๋ฮวาแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้
พะโล้ของจางซิ่วเอ๋อ
