เราไม่มีผู้ใดเลย ตอนนี้ท่านย่าเข้าไปช่วยท่านแม่แล้ว” จางซานหยากล่าวออกมาด้วยใบหน้าว่างเปล่า
จางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของนางพลันดิ่งวูบ ลางสังหรณ์ร้ายผุดขึ้นมาในใจ
จะไม่เป็นไรหากเด็กคนนั้นเป็นผู้ชาย แต่หากเป็นผู้หญิงล่ะ?
แม่เฒ่าจางจะทำเช่นไร?
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกกังวลเล็กน้อยในตอนนี้ นางมัวแต่ยุ่งอยู่ที่บ้าน ดังนั้นจึงไม่มีเวลาสนใจเรื่องของแม่โจวมากนัก ซึ่งก่อนหน้านี้นางควรจะเอาเวลาไปพบหมอตำแย!
เมื่อคิดเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงเข้าใจเรื่องราวได้
ตระกูลจางไม่คิดจะหาหมอตำแยให้กับแม่โจว
เพราะสุดท้ายแล้วการพบหมอตำแยมันก็เป็นเรื่องเสียเงิน
เมื่อทั้งสองมาถึงบ้านตระกูลจาง จางซิ่วเอ๋อก็เห็นแม่เถาเฝ้าประตูห้องฝั่งตะวันตกเอาไว้
บางครั้งมีเสียงของแม่เฒ่าจางเล็ดลอดออกมาจากด้านในบ้าง
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกำลังจะเข้าไปด้านใน
แต่แม่เถาหยุดจางซิ่วเอ๋อเอาไว้
จางซิ่วกล่าวอย่างโกรธเคือง “หลีกไป!”
“เจ้ามันตัวขาดทุน หากเวลานี้เจ้าเข้าไปและทำให้แม่ของเจ้าคลอดตัวขาดทุนออกมาจะทำเช่นไร?” แม่เถากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีนัก
จางซิ่วเอ๋อตัวสั่นเมื่อได้ยินเช่นนี้
แค่มองตาก็มีลูกได้งั้นหรือ?
ทารกผู้นั้นต่อให้เป็นเด็กชายหรือเด็กหญิง เขาก็โต
