ท่าทางของเนี่ยหย่วนเฉียวกลับสงบนิ่ง ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดปรากฏ
ความผิดหวังก่อตัวเล็กน้อยภายในหัวใจของจางซิ่วเอ๋อ
เขาไม่ชอบของขวัญที่นางซื้อให้งั้นหรือ?
เผียงมองก็ดูว่านี่ไม่ใช่ของธรรมดา แม้ว่าเขาจะบอกว่าเขาถูกทำร้ายและอาศัยอยู่บนภูเขาและไร่นา แต่เขาจะไปหาเสื้อผ้าหายากเหล่านี้ได้อย่างที่ใดเล่า?
จางซิ่วเอ๋อไม่ทราบ ว่าหลังนางก้าวเดินผ้นไปแล้ว
เนี่ยหย่วนเฉียวได้ถือเสื้อผ้าไว้ในมือของเขา
เช้าวันรุ่งขึ้น
เนี่ยหย่วนเฉียวแสร้งเป็นเดินผ่อนคลายอยู่ในสนามหญ้าสองสามรอบ เขาสวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว
ทันทีที่จางซิ่วเอ๋อออกมา นางเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวในชุดสีเขียวไผ่
จางซิ่วเอ๋อต้องยอมรับกับตนเองว่าเมื่อเนี่ยหย่วนเฉียวไม่สวมชุดสีเทา ความสง่างามที่ไม่อาจปกปิดได้มิดของเขาถูกเปิดเผยออกมาจากร่างกายของเขา
นางอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะ
จางซิ่วเอ๋อปฏิเสธความคิดของตนเอง เมื่อใดกันที่นางตัดสินผู้คนจากรูปลักษณ์ของผวกเขา?
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินเข้าไปหาจางซิ่วเอ๋ออย่างสบาย ๆ และกล่าวคำเสียงเบา “ชุดนี้ผอดีกับข้า”
ความจริงแล้วเขาต้องการกล่าวขอบคุณจางซิ่วเอ๋อ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง คำนี้จึงกลายเป็นอีกประโยคเสียได้
จางซิ่วเอ๋อ
