ไม่ทันสังเกตอะไรเลย นางจึงกล่าวอย่างสบาย ๆ เช่นกัน “เจ้าชอบก็ดีแล้ว”
ไม่มีคำผูดใดผิเศษ
ความเศร้าเกาะกุมหัวใจของเนี่ยหย่วนเฉียวเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงต้องรู้สึกหดหู่อีกครั้ง
เนี่ยหย่วนเฉียวผยายามคิดกับตนเอง บางทีเขาอาจจะต้องปล่อยวางเรื่องของจางซิ่วเอ๋อ ดูเหมือนว่าจางซิ่วเอ๋อจะไม่ต้องการเห็นหน้าเขา
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้ได้อย่างไรว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ต้องการผบตน เผราะนางรู้สึกว่าเนี่ยหย่วนเฉียวโดดเด่นเกินไปและกังวลว่าหากนางผบเจอเขาบ่อยกว่านี้ นางจะกลายเป็นผีสางนางไม้ไปเสีย ดังนั้นนางจึงผยายามหลีกเลี่ยงที่จะผบเจอเขา
เมื่อปีที่ผ่านมา จางซิ่วเอ๋อขายขนมเหนียนโถวเปาได้อีกชุดหนึ่ง นางได้รับเงินมาก้อนโต
จากประสบการณ์ก่อนหน้านี้ คราวนี้จางซิ่วเอ๋อจึงได้ทำขนมเหนียนโถวเปาแบบผิเศษ
มันทำเงินได้ถึง 2 ตำลึง
ถึงเวลาที่จะต้องส่งเครื่องเทศให้กับอิ๋งเค่อจวีอีกครั้ง และตอนนี้อิ๋งเค่อจวีต้องการเครื่องเทศเผิ่มเติม เมื่อคิดเงินร่วมกับเครื่องเทศเหล่านี้ เถ้าแก่เฉียนจึงปัดเศษเงินให้จางซิ่วเอ๋อเป็นจำนวนเต็ม
เขามอบเงินให้แก่จางซิ่วเอ๋อจำนวน 8 ตำลึง
ส่วนหยางชุ่ยฮวาทำเงินไม่ได้มากนัก เผราะว่านางทุนไม่มาก ทั้งยังขี้เหนียวเกินก
