จัดการข้า?” จาง งซิ่วเอ๋อถามนายท่านเนี่ยตรง ๆ
นายท่านเนี่ยเห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวและเฉียบขาดของจางซิ่วเอ๋อ เขามองจางซิ่วเอ๋อด้วยความประหลาดใจ
นางเป็นเพียงสาวชาวนาตัวน้อย แต่อาจหาญกล่าววาจาเช่นนี้กับเขาได้อย่างไร?
นอกจากนี้ ความรู้สึกของจางซิ่วเอ๋อไม่ใช่ประมาทหรือก้าวร้าว แต่ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ ความเฉลียวฉลาด และความมั่นใจในตนเอง
นายท่านเนี่ยอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ หากหย่วนเฉียวยังมีชีวิตอยู่ จางซิ่วเอ๋อผู้นี้ไม่คู่ควรกับหย่วนเฉียวเลย
จางซิ่วเอ๋อไม่อาจทราบได้ว่านายท่านเนี่ยกำลังคิดสิ่งใดอยู่ หากนางรู้เข้า นางคงถ่มน้ำลายรดใบหน้าเขา
ผู้อื่นอาจจะถือว่าบุตรชายคนโตของตระกูลเนี่ยคือสมบัติ แต่สำหรับจางซิ่วเอ๋อ นางไม่คิดเช่นนั้น!
ทุกคนคิดว่านางไม่คู่ควรกับเนี่ยหย่วนเฉียวงั้นหรือ? แต่นางกลับรู้สึกว่าเป็นเนี่ยหย่วนเฉียวที่ไม่คู่ควรกับนาง! ฮึ่ม!
นายท่านเนี่ยมองไปที่สองคนนั้น “พวกเจ้าต้องการจะพูดอะไรหรือไม่?”
“ข้า… พวกข้าไม่รู้เรื่องเจ้าค่ะ!”
“นายท่าน เกิดสิ่งใดขึ้นหรือเจ้าคะ?”
สาวใช้ทั้งสองตัดสินใจที่จะแกล้งโง่
จางซิ่วเอ๋อพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาพร้อมเอ่ยคำ “พวกเจ้าไม่มีความทรงจำดี ๆ เลยงั้นหรือ?”
เนี่
