ยเฟิ่งหลินกลอกตาไปมาพร้อมกล่าวว่า “ไม่เป็นไรหากเจ้าไม่ยอมรับ ข้าย่อมมีวิธีทำให้พวกเจ้ายอมรับ!”
เมื่อกล่าวจบแล้ว เนี่ยเฟิ่งหลินหันมองฮูหยินเนี่ย “หลังจากที่ข้าใช้วิธีของข้าแล้ว หากสองคนนี้กล่าวคำใดที่ไม่รื่นรมย์ต่อท่าน ก็อย่าได้กล่าวโทษข้าล่ะ… ฮูหยินหรู!”
ฮูหยินเนี่ยมองเนี่ยเฟิ่งหลินด้วยความโกรธ นางรู้ดีว่าเนี่ยเฟิ่งหลินกำลังบีบบังคับนาง!
หากนางไม่กล่าวอะไรออกไปในตอนนี้ ทุกสิ่งจะจบลงอย่างเลวร้าย
เมื่อคิดเช่นนี้ ฮูหยินเนี่ยไม่มีทางเลือกอื่นจึงต้องพูดว่า “ชุนอวี๋! บอกข้าทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น!”
ชุนอวี๋รู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้ นางเข้าใจดีว่าฮูหยินเนี่ยกำลังหมายความว่าอย่างไร
นี่คือการปล่อยให้นางรับผิดชอบสิ่งต่าง ๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายไปมากกว่านี้
มิฉะนั้นหากเนี่ยเฟิ่งหลินเกลี้ยกล่อมให้นายท่านเนี่ยทรมานสาวใช้ทั้งสองคนนั้นได้ ต่อให้ฮูหยินเนี่ยจะหนีไปไกลลิบตา แต่ในท้ายที่สุดนางก็จะต้องพบเจอกับปัญหาอยู่ดี
ชุนอวี๋ไม่ค่อยสัตย์ซื่อเท่าไรนัก
ทว่าชุนอวี๋รู้ดีว่าในเวลานี้นางจะต้องซื่อสัตย์ เพราะความซื่อสัตย์นี้จะทำให้นางรอดพ้นได้
หากคราวนี้นางไม่ซื่อสัตย์ ต่อให้นางโชคดีและหลบหนีไปได้ในคราวนี
