ชอบธรรมเท่านั้น ท่านมีคุณสมบัติใดจะเทียบเคียงกับข้า?”
จางซิ่วเอ๋อรู้ดีว่าคำพูดเหล่านี้จะทำให้ฮูหยินเนี่ยโกรธ
แต่ในเวลานี้ นางจำเป็นต้องพูดมันออกไป อย่างน้อยก็มีเพียงตัวตนของนาง ซึ่งมันอาจจะทำให้ฮูหยินเนี่ยอิจฉาได้
ให้ฮูหยินเนี่ยได้ตระหนักเสียบ้าง อย่างน้อยนางก็จะไม่กล้าจัดการกับตนอย่างเด็ดขาดและโจ่งแจ้งเช่นนี้!
“หากเกิดสิ่งใดขึ้นกับข้าในวันนี้ และแพร่กระจายออกไป บรรดาผู้ที่ทราบก็คงเข้าใจว่าแม่สามีสั่งสอนลูกสะใภ้ แต่ความจริงแล้วเป็นลูกสะใภ้ที่ถูกแม่เลี้ยงทำร้าย!” จางซิ่วเอ๋อกล่าว ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
ใบหน้าของฮูหยินเนี่ยพลันมืดมนเมื่อได้ยินเช่นนี้
ชุนอวี๋กล่าวอย่างโกรธเคือง “เจ้ากล้าดีอย่างไรจึงกล่าวเช่นนี้กับฮูหยิน!”
เมื่อกล่าวจบ ชุนอวี๋ก้าวไปด้านหน้าและยกมือขึ้นเพื่อจะตบตีจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อตอบโต้อย่างรวดเร็ว และก่อนที่มือของชุนอวี๋จะฟาดลงบนใบหน้า มือของจางซิ่วเอ๋อก็ฟาดลงที่ใบหน้าของชุนอวี๋เสียแล้ว
ชุนอวี๋ถูกจางซิ่วเอ๋อตบโดยไม่ทันระวังตัว ร่างกายของนางสั่นสะท้าน นางยังไม่ทันได้ตบจางซิ่วเอ๋อด้วยซ้ำ
จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างโกรธเคือง “นังขี้ข้า! หากนายท่านเนี่ยหรือคุณหนูรองเนี่ยมาถึง ข้าจะบอกพว
