กเขาแน่นอนว่าเจ้ากับฮูหยินของเจ้านั้นดูถูกข้าอย่างไร!”
“ฮูหยินเนี่ย ท่านยังต้องการให้ผู้อื่นมาทุบตีข้าอยู่หรือไม่? ข้าเพียงอยากถามว่านายท่านเนี่ยทราบเรื่องหรือไม่ว่าท่านกำลังจะลงโทษข้าเช่นนี้? เขาคงไม่ทราบใช่หรือไม่? เขาอาจจะ ะยอมให้ท่านสั่งสอนข้า แต่เขาคงไม่ยอมให้ข้าถูกเฆี่ยนตีจนตายอยู่ที่นี่แน่! ท่านไม่กลัวหรือว่าตนเองจะไม่สามารถชดใช้ได้เมื่อผลของการกระทำมาถึง?” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยใบหน้าเคร่ งขรึม
“ท่านก็ทราบ คุณหนูรองเนี่ยไม่ใช่บุคคลที่สามารถพูดคุยด้วยได้ บางทีข้าอาจจะเป็นคนไม่สำคัญ และข้าก็ไม่คิดจะให้คุณหนูรองต้องมาสนใจเลย หากท่านยังทำกับข้าเช่นนี้… เกรงว่า าคุณหนูรองจะไม่ยอมปล่อยไปโดยง่ายกระมัง?” เสียงของจางซิ่วเอ๋อเผยถึงการคุกคามอย่างชัดเจน
ฮูหยินเนี่ยกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้ากำลังข่มขู่ข้างั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อยกยิ้มพร้อมเอ่ยคำ “ข้าไม่กล้าขู่ท่าน ข้าเพียงเตือนว่าอย่าได้หุนหันพันแล่นนักเลย”
ชุนอวี๋ยืนลูบแก้มตนเองพร้อมกับมองฮูหยินเนี่ยด้วยความประหม่า เพราะกลัวว่าฮูหยินเนี่ยจะยอมและปล่อยจางซิ่วเอ๋อไป
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ฮูหยินเนี่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เอานางไปขังไว้ในห้องเก็บ
