กลื้อนกลับเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ และเข้าใจว่าจางซิ่วเอ๋อกำลังพูดถึงครั้งสุดท้ายที่เขาเข้าไปในบ้านผีสิง
เขาคิดเสมอว่าจางซิ่วเอ๋อไม่รู้ และมันก็นานแล้วตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น หวังกลากเกลื้อนหายเป็นปกติและรอยแผลเป็นก็ไม่มีความเจ็บปวดแล้ว แต่วันนี้จางซิ่วเอ๋อเตือนหวังกล ลากเกลื้อนจนจดจำรายละเอียดที่เกิดขึ้นได้อย่างสมบูรณ์
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจอย่างเย็นชาพร้อมกล่าวกับหวังกลากเกลื้อน “ที่เจ้ารีบออกมาปกป้องรุ่ยเซียงนั่นเป็นเพราะเจ้าสองคนมีความสัมพันธ์กันจริง ๆ ใช่หรือไม่?”
หวังกลากเกลื้อนมองจางซิ่วเอ๋อ เขาขยับริมฝีปากและต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่เขากลัวเรื่องก่อนหน้านี้อยู่และมันยากยิ่งที่จะพูดอะไรในตอนนี้
เมื่อทุกคนเห็นหวังกลากเกลื้อนมีท่าทีเช่นนี้ พวกเขารู้ทันทีว่าหวังกลากเกลื้อนยอมรับแล้ว
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองรุ่ยเซียง “รุ่ยเซียง ไม่สำคัญเลยว่าเจ้าจะไปทำชั่วอะไรที่ใด แต่เจ้าไม่ควรที่จะสาดน้ำสกปรกใส่ผู้อื่นเพื่อปกปิดสิ่งชั่วร้ายเหล่านี้ ข้าไม่ได้สกปรกเช่นเจ้า!”
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อพูดจบ นางไม่ได้ทะเลาะกับรุ่ยเซียงต่อ นางหันหลังและเดินกลับบ้าน
รุ่ยเซียงถูกทิ้งให้ยืนอยู่คนเดียว ใบหน้าของนางแดงก่ำร
