รื่องนี้เกี่ยวข้องกับหวังกลากเกลื้อน พวกเขาจะถูกหวังกลากเกลื้อนขุ่นเคือง หากแต่นางไม่กลัว!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงโกรธจัดพร้อมสาปแช่งเสียงดัง “รุ่ยเซียง! ข้าเพิ่งเห็นการล่วงประเวณีระหว่างเจ้ากับหวังกลากเกลื้อน! แต่เจ้ากลับมาใส่ร้ายข้าเช่นนี้! เหตุใดจึงใจ จดำนัก!”
ตอนนี้มีคนมากมายอยู่ที่ใต้ต้นหวายฉู่ใหญ่ ซึ่งกำลังพูดถึงจางซิ่วเอ๋อ
ในเวลานี้ เมื่อพวกเขาได้ยินการเคลื่อนไหวของจางซิ่วเอ๋อ ทั้งหมดรีบรุดมารับชมกันอย่างรวดเร็ว
“รุ่ยเซียง! ออกมาหาข้า! มาทำให้มันชัดเจน!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวผ่านไรฟัน
ในเวลานี้ มีหญิงวัยกลางคนเดินออกมา เป็นแม่หลู ผู้เป็นแม่ของรุ่ยเซียง
นางมีคางแหลมคิ้วบาง หากไม่ใช่เพราะผิวคล้ำของนาง นางก็คงจะเป็นสตรีที่งดงามไม่น้อย แต่ด้วยรูปลักษณ์เช่นนี้ทำให้นางดูหม่นหมองและใจร้ายไปนิด
“นังโสเภณีตัวน้อยนี่มาจากที่ใด มายืนตะโกนใส่หน้าบ้านข้าเพื่อสิ่งใด?” แม่หลูกล่าวเย้ยหยัน
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจอย่างเย็นชาพร้อมกล่าวอย่างประชดประชัน “แม้ข้าจะเป็นม่าย แต่หาใช่โสเภณีไม่ แต่โสเภณีที่แท้จริงอยู่ในบ้านของท่าน!”
จางซิ่วเอ๋อไม่เคยดูถูกรุ่ยเซียง
