หญิงชราส่ายศีรษะด้วยท่าทางเป็นทุกข์
แต่ไม่มีทางที่นางจะกลืนคำพูดของตนเองเด็ดขาด!
แม่เฒ่าจางหันหลังและเดินกลับไปที่บ้านตระกูลจาง
ในเวลานี้ แม่โจวและจางต้าหูกินเนื้อเสร็จแล้ว จางซิ่วเอ๋อเก็บของเรียบร้อยและกำลังจะจากไป
ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงของแม่เฒ่าจางตะโกนดังมาจากลานบ้าน “ช่างเป็นบาปกรรมเสียจริง! เหตุใดตระกูลจางของข้าจึงได้ผลิตแต่สิ่งที่ไร้ยางอายเช่นเจ้าออกมา! บ้านนี้ไม่เคยได้รับแสงส ส สว่างจากเจ้าเลย แต่เจ้าก็ยังทำสิ่งสกปรกให้เปรอะเปื้อนบ้านหลังนี้เสมอ! ”
“จางซิ่วเอ๋อ! ออกไปจากที่นี่ซะ! มาดูกันว่าวันนี้ข้าจะจัดการเจ้าอย่างไรดี!” แม่เฒ่าจางกัดฟันกล่าวด้วยความโกรธ
แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋อด้วยความกังวล “ซิ่วเอ๋อ เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจว่าเหตุใดแม่เฒ่าจางจึงเป็นเช่นนี้
นางเหลือบมองจางต้าหู
จางต้าหูเพิ่งกินอาหารที่จางซิ่วเอ๋อนำมา ขณะนี้หัวใจของเขารักใคร่จางซิ่วเอ๋อยิ่งนัก
เขายืนขึ้นพร้อมกับพูดว่า “ข้าจะออกไปกับเจ้า”
จางซิ่วเอ๋อเม้มริมฝีปากแน่น นางไม่คิดว่าจางต้าหูจะหยุดแม่เฒ่าจางได้จริง ๆ แต่มันก็เป็นเรื่องดีที่จางต้าห
