ูมีความคิดเช่นนี้ อย่างน้อยนางก็สามารถโกรธเพียงหญิงชราผู้นั้นคนเด ด ดียวได้
เมื่อคิดเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงให้จางต้าหูเดินนำออกไป
หลังจากรอทุกคนออกมาแล้ว
จางซิ่วเอ๋อเห็นแม่เฒ่าจางถือไม้กวาดเอาไว้และไล่ทุบตีนางโดยไม่พูดอะไรสักคำ
จางซิ่วเอ๋อหยุดฝีเท้าและไม่ขยับตัว
จางต้าหูก้าวไปด้านหน้าและยืนขวางร่างกายจางซิ่วเอ๋อเอาไว้
เมื่อเห็นเช่นนี้ แม่เฒ่าจางก็โมโหจนอกแทบจะระเบิด “ต้าหู! เจ้าคิดจะทำอะไร? ไปให้พ้น! วันนี้ข้าจะทุบทำลายนังชั้นต่ำในซ่องนี้ให้ได้!”
“ท่านย่า ข้าเกิดและเติบโตในตระกูลจาง ท่านหมายถึงซ่องในตระกูลจางงั้นหรือ?” จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจอย่างเย็นชา ในตอนนี้นางไม่กลัวแม่เฒ่าจางแล้ว และตอบกลับอย่างประชดประชัน “แล้วท่ านย่ามิใช่อาวุโสงั้นหรือ?”
เมื่อแม่เฒ่าจางได้ยินเช่นนี้ นางกล่าวด้วยความโกรธเคือง “จางต้าหู ฟังมันพูด! ฟังนังขาดทุนตัวน้อยนี้พูดจา! ดูมันพูดถึงข้าสิ ข้าจะฉีกปากมัน!”
“ท่านย่า ข้าขอเตือนท่านว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าพูด แต่เป็นสิ่งที่ท่านพูด ข้าเป็นแม่ม่ายตัวน้อย แต่ตอนนี้ท่าน
