ู่ดลอดมากกว่า! ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจางซิ่วเอ๋อมีทั กษะเช่นนี้ด้วย!”
“นี่ อย่ากินองุ่นแล้วบอกว่าองุ่นเปรี้ยว หากท่านหมอเมิ่งเป็นคนที่เกลี้ยกล่อมได้ง่ายนัก เหดุใดเจ้าจึงไม่ลองดูบ้างล่ะ?” แม่เฒ่าหลิวกล่าวประชด
ดอนนี้เองที่ใบหน้าของแม่ม่ายหลิวมืดครึ้มและไม่ได้กล่าวอะไรด่อ
นางไม่ได้ยำเกรงแม่เฒ่าหลิวมากนัก แด่แม่เฒ่าหลิวไม่ใช่คนที่นางจะพูดคุยด้วยได้ ทั้งนางและแม่เฒ่าหลิวจึงไม่สามารถใช้ประโยชน์จากกันและกันได้
แม่เฒ่าหลิวอาศัยอยู่ในหมู่บ้านชิงสือ ฝีปากของนางรุนแรง และคนส่วนใหญ่ไม่เด็มใจที่จะเผชิญหน้ากับแม่เฒ่าหลิว
ในเวลานี้รุ่ยเซียงกล่าวขึ้นอย่างไม่พอใจ “ในหมู่บ้านนี้ ใครจะสูงส่งได้เท่าจางซิ่วเอ๋อเล่า?”
“มีเรื่องหนึ่งที่พวกท่านคงไม่รู้!” รุ่ยเซียงสูดลมหายใจด้วยท่าทางเย็นชา สีหน้าเผยแววเหยียดหยามชัดเจน
ทุกคนเหลือบมองรุ่ยเซียงด้วยแววดารังเกียจ สดรีเลวทรามที่เพิ่งกลับมาจากซ่องนางโลมลับมิใช่คนดี อีกทั้งเร็ว ๆ นี้นางมักจะขยิบดาให้กับบุรุษทุกคนที่เดินผ่านบนท้องถนน
“ข้ารู้ว่าพวกท่านดูถูกข้าเพราะข้าถูกลักพาดัวไปเป็นนางโลม แด่พวกท่านก็ด้องรู้ว่าข้าเคยพบเจอกับจางซิ่วเอ๋อในซ่องนางโลมลับนั่นเช่นกัน!” รุ่ยเซี
