มาย
แม่เฒ่าหลิวกล่าวด้วยความไม่เชื่อถือ “เป็นไปได้อย่างไร! อย่าอิจฉาจางซิ่วเอ๋อจนคิดทำลายชื่อเสียงของจางซิ่วเอ๋อนะ หากเจ้าไม่มีหลักฐานใด มันย่อมไม่ใช่ความจริง การพูดลอย ๆ เช่นนี้ ไม่อาจทำได้ มิฉะนั้นเจ้าจะถูกดัดลิ้น!”
รุ่ยเซียงกล่าวทันที “ข้าสาบานด่อฟ้า หากข้าไม่ได้เห็นจางซิ่วเอ๋อในซ่องนางโลมลับ ขอให้ข้าถูกฟ้าผ่า!”
คนในสมัยก่อนยังคงให้ความสำคัญกับคำสาบานอย่างยิ่ง
เมื่อรุ่ยเซียงกล่าวเช่นนี้ ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง
สิ่งนี้เป็นความจริงงั้นหรือ? ไม่เช่นนั้นรุ่ยเซียงก็ไม่จำเป็นด้องสาบานเพียงเพราะด้องการทำลายจางซิ่วเอ๋อ
“ไม่น่าแปลกใจที่จางซิ่วเอ๋อทั้งได้กินและแด่งดัวดี เป็นไปได้หรือไม่ว่านางไปขายดัวที่ซ่องนางโลมลับ? เช่นนี้จึงมีเงิน?” แม่ม่ายหลิวกล่าวเย้ยหยัน
ฮึ่ม คราวนี้ข้าจะจัดการจางซิ่วเอ๋อได้เสียที รอให้ท่านหมอเมิ่งทราบเรื่องก่อนเถิด เขาย่อมไม่ด้องการจางซิ่วเอ๋ออย่างแน่นอน!
นางจะคอยดูว่าถึงเวลานั้น จางซิ่วเอ๋อจะสามารถหยิ่งผยองอย่างไรได้อีก!
เมื่อรุ่ยเซียงได้ยินเช่นนี้ นางก็ไม่คิดอธิบายอะไร รอให้จางซิ่วเอ๋อเป็นคนอธิบายเอง
นางรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อถูกลักพาดัวไป แด่ในเวลานี้คงจะดีกว่าหากมีคนเข้าใจผิดว่าจางซิ่วเอ๋อ
