? พรุ่งนี้ข้าจะไปหาท่านหมอเมิ่งให้ตรวจสอบร่างกายเจ้าดู เจ้าก็รู้ว่าทักษะการรักษาของท่านหมอเมิ่งเป็นเลิศเพียงใด และอาจมีวิธี…” จางซิ วเอ๋อกล่าว
นางคิดว่าหนิงอันจะไม่ทำให้ตนเองอับอายโดยไร้เหตุผล ส่วนในขณะนี้ที่หนิงอันกำลังแสดงอารมณ์ออกมา อาจเป็นเพราะว่าเขากำลังเจ็บหนัก จางซิ่วเอ๋อจึงยกมือกุมศีรษะตนเองไว้อย่างช่ วยไม่ได้
แม้ว่าในตอนนี้ตนจะนอนไม่หลับ แต่นางก็ไม่ควรออกมาเดินเล่นเลย นางควรจะอยู่ในบ้าน
กลับกลายเป็นหายนะเสียอย่างนั้น!
ณ เวลานี้ ไม่ว่านางจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม แต่ผลลัพธ์ของมันกลับร้ายแรงนัก…
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกกังวลเล็กน้อย
เนี่ยหย่วนเฉียวได้ยินชื่อของท่านหมอเมิ่ง เขากล่าวคำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ท่านหมอเมิ่ง”
คำว่าท่านหมอเมิ่งดังก้องอยู่ในจิตใจของเนี่ยหย่วนเฉียวสามพันครั้ง
มันกระทบโสตประสาทของจางซิ่วเอ๋อ เรื่องนี้มันต้องมีอะไรไม่ชอบพามากลแน่
“อะไร? เจ้าไม่เชื่อในทักษะการแพทย์ของท่านหมอเมิ่งอย่างนั้นหรือ?” จางซิ่วเอ๋อถามออกไป และคิดกับตนเองว่าหากหนิงอันรู้สึกว่าท่านหมอเมิ่งเป็นคนรู้จักและเกิดอับอายที่จะขอให้ท่ านหมอเมิ่งรักษา นางก็อาจจะต้องหาหมอคนอื่นมาให้หนิงอันแทน
“เจ้าชื่นชอบท่านหมอเมิ
