่วเอ๋อเคยเรียนรู้ทักษะการป้องกันตัวจากศัตรูมาก่อน
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา นางตั้งใจงัดสิ่งเหล่านั้นออกมาทบทวน เพื่อป้องกันสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด
ไม่ผิดหรอก มันย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ
เมื่อสตรีในยุคโบราณพบเจอเรื่องเช่นนี้ มันเป็นเรื่องยากที่จะป้องกันตนเองด้วยวิธีเดียวกันกับจางซิ่วเอ๋อ
พวกนางย่อมรู้สึกขัดเขินที่จะใช้วิธีดังกล่าว แล้วจะใช้มันปกป้องตนเองได้อย่างไร?
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่สนใจเรื่องพวกนี้
ท่านี้ค่อนข้างหยาบคาย แต่นางจะไม่ใช้มันกับผู้คนทั่วไป นางจะใช้มันกับคนที่หยาบคายต่อนางเท่านั้น! และตอนนี้คนตรงหน้ากำลังรั้งนางไว้อย่างไม่ทราบเหตุผล เช่นนี้แขกที่ไม่ได้ร รับเชิญจึงกลายเป็นคนหยาบช้าไปโดยสมบูรณ์!
จางซิ่วเอ๋อลงมืออย่างรวดเร็ว จากนั้นเกิดเสียงอู้อี้ดังขึ้น
มือของชายผู้นั้นคลายออกเล็กน้อยเพื่อปล่อยจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อก้าวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก ในเวลานี้นางยังคงไม่ลืมที่จะสังเกตคนตรงหน้าอย่างระมัดระวัง
เมื่อจางซิ่วเอ๋อเห็นคนตรงหน้าชัดเจนแล้ว นางก็ตกตะลึงเล็กน้อย
ใบหน้าของนางเผยความประหลาดใจ ในที่สุดนางจึงเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงงุนงง “หนิงอัน?”
ถูกต้องแล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของน
