างคือเนี่ยหย่วนเฉียว! แต่จางซิ่วเอ๋อไม่คิดเลยว่าเนี่ยหย่วนเฉียวที่ไม่กลับบ้านมาหนึ่งวันจะมานอนอยู่บนต้นไม้แทนที่จะกลับเข้าไปนอนในบ้า าน
เนี่ยหย่วนเฉียวที่กำลังตกอยู่ในสภาวะมึนเมาในตอนแรกค่อย ๆ คลายความงุนงง กลายเป็นความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่ทีละน้อย
ดวงตาของเขาค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นและในที่สุดก็เห็นจางซิ่วเอ๋อตรงหน้าอย่างชัดเจน
“เหตุใดข้าจึงมาอยู่ตรงนี้?” เนี่ยหย่วนเฉียวถามเสียงทุ้ม น้ำเสียงของเขาแตกพร่า
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินคำถามของเนี่ยหย่วนเฉียว นางรู้สึกจนปัญญา “เจ้าไม่รู้งั้นหรือว่าเหตุใดจึงขึ้นไปนอนบนต้นไม้? ตอนกลางคืนเจ้าไม่กลับเข้าบ้าน แล้วเจ้าขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้น นั่น? ข้าไม่รู้ว่าบนต้นไม้มีอะไรอยู่ และใครใช้ให้เจ้าขึ้นไปบนนั้นจนทำข้าหวาดกลัว?”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อหยุดลงเล็กน้อย นางตระหนักได้ว่าเมื่อครู่นางเพิ่งลงมือกับหนิงอันอย่างไร้ความปรานี เช่นนี้จึงอดไม่ได้ที่จะเขินอาย
ไม่ว่าอย่างไร หนิงอันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายนางในขณะที่กระโดดลงมา เป็นเพราะหนิงอันเคลื่อนไหวเร็วเกินไป นางจึงมองไม่เห็นว่าบุคคลตรงหน้าเป็นใครจึงปล่อยท่วงท่าโหดเหี้ยมออก
แม้หนิงอันจะเป็นผู้มีทักษะการต่อสู้ ทั้งสมรรถภาพ
