อย่าได้คิดว่าตัวเจ้าสูงส่งได้เพียงปีนขึ้นต้นไม้นามท่านหมอ มันก็เพียงกิ่งไม้ที่สูงไปบ้าง อย่างไรเจ้าก็เป็นแค่นังร่านที่มีหน้ามาแสร้งกระทำราวกับว่าตนเองบริสุทธิ์ ช่างน่าขันนัก!” รุ่ยเซียงกล่าวเยาะเย้ย
“หากท่านหมอเมิ่งทราบว่าเจ้าเคยอยู่ในซ่องโสเภณีลับมาก่อน และหากท่านหมอเมิ่งทราบว่าเจ้ามีนัดพบกับชายลึกลับบนภูเขาในยามค่ำคืน เขาจะยังคิดจะแต่งงานกับเจ้าอยู่หรือไม่?” รุ่ยเซียงกล่าว ดวงตาของนางถลนออกมาจนแทบจะระเบิด ความรู้สึกที่กล่าวเต็มไปด้วยถ้อยคำริษยา
ชะตากรรมของทั้งสองนั้นคล้ายคลึงกันมาก แต่ทำไมจางซิ่วเอ๋อที่ไม่งดงามเท่านางจึงได้พบจุดจบที่สวยงามกันเล่า?
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินคำพูดนั้น น้ำเสียงของนางแผ่วลงเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่าอะไร?”
“ที่ข้าหมายถึงก็คือ เจ้าเพียงให้เงินข้า! ห้าตำลึง! เจ้าเพียงให้เงินข้าห้าตำลึง แล้วข้าจะไม่บอกผู้ใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ มิฉะนั้นเจ้าจะไม่ได้แต่งงานกับท่านหมอเมิ่ง สินสอดทองหมั้นเหล่านั้นก็ต้องส่งกลับให้ท่านหมอเมิ่งด้วย!” รุ่ยเซียงเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับเผยท่าทางเย่อหยิ่ง
จางซิ่วเอ๋อกลอกตาไปมา รุ่ยเซียงพูดเรื่องการยืมเงินก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้นางเปิดเผยธาตุแท้ออกมาอย่างสมบูรณ์แล้ว
