เพื่อถอนตัวจากการแต่งงาน นางก็โล่งใจอย่างแท้จริง และนางรู้สึกว่าตนไม่ได้ติดค้างผู้ใดเลย
รุ่ยเซียงย่อมไม่เข้าใจว่าจางซิ่วเอ๋อไม่เคยคิดอยากแต่งงานกับท่านหมอเมิ่งเลย
“รุ่ยเซียง ข้าเกรงว่าเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ เจ้าสามารถพูดอะไรก็ได้ที่เจ้าต้องการ แต่หลังจากที่เจ้าไตร่ตรองเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เจ้าย่อมรู้ดีว่าข้ามิใช่คนที่สามารถกลั่นแกล้งได้ง่าย เรื่องของเจ้ากับหวังกลากเกลื้อน...” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ มุมปากของจางซิ่วเอ๋อยกยิ้มเล็กน้อย
หากรุ่ยเซียงเล่าเรื่องของนางออกไป นางก็ไม่จำเป็นต้องเก็บความลับให้รุ่ยเซียง
หวังกลากเกลื้อนนั้นไม่ว่าจะมองจากซ้ายหรือขวา เขาไม่ใช่คนดีและนางก็ไม่ได้ชื่นชอบคนผู้นี้เลย ดังนั้นนางย่อมไม่คิดปรานี
นางไม่เคยพูดเรื่องนี้มาก่อนเพราะนางรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องของตน และนางรู้สึกว่านางไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นสตรีปากยื่นปากยาว
แต่หากรุ่ยเซียงยั่วยุนาง นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
รุ่ยเซียงกรีดร้องทันที “จางซิ่วเอ๋อ เจ้ากำลังข่มขู่ข้า! ข้านึกว่าเราจะเป็นสหายกัน!”
จางซิ่วเอ๋อมองรุ่ยเซียงด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ “เป็นเจ้าที่ข่มขู่ข้าก่อน! สำหรับคำว่าสหาย… ข้าช่างโชคร้ายไม่เบาที่ม
