ีสหายเช่นเจ้า!”
เมื่อก่อนนางเป็นเพียงคนที่มีความคิดความอ่านไม่เหมือนกับรุ่ยเซียงอย่างมากเท่านั้น นางก็เพียงแตกต่างกัน แม้เป็นสหายไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ศัตรู ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับรุ่ยเซียง แม้ว่าจะไม่พอใจมากเพียงใด แต่นางก็อดกลั้นไว้เสมอ
แต่ตอนนี้นางเข้าใจแล้ว
นางกับรุ่ยเซียงไม่เหมือนกันเลย ทั้งสองแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ดุจปลายเข็มกระทบเมล็ดข้าว*!
*สมควรต่อกันแล้ว หรือ ทัดเทียมเสมอกัน
“เอาล่ะ ตอนนี้ข้าเหนื่อยนิดหน่อยแล้วเหมือนกัน ข้าไม่มีเวลาจะคุยกับเจ้าแล้ว” จางซิ่วเอ๋อโบกมือและเดินเข้าไปในป่าผีสิง
รุ่ยเซียงพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “จางซิ่วเอ๋อ อย่าคิดว่าเจ้าเพียงใช้เรื่องของพี่หวังมาข่มขู่แล้วข้าจะกลัว! หากเจ้าไม่หยุด ข้าจะกลับไปบอกทุกคนเกี่ยวกับเรื่องของเจ้าในตอนนี้!”
ฝีเท้าของจางซิ่วเอ๋อหยุดลงเล็กน้อย ก่อนที่นางจะเดินไปข้างหน้าต่อโดยไม่แม้แต่หันหลังกลับมา
รุ่ยเซียงจ้องแผ่นหลังของจางซิ่วเอ๋ออย่างโกรธเคือง “ข้าจะทำให้เจ้าไม่มีความสุข!”
ในเวลานี้ ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อเผยความไร้ปรานีออกมา มันช่างเป็นวันที่ประเสริฐจริง ๆ! ประเสริฐมาก!
มีคนอย่างรุ่ยเซียงบนโลกใบนี้ได้อย่างไร? จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าพฤติกรรมของค
