ข้างหน้า
แต่รุ่ยเซียงเอื้อมมือออกมาขวางทางตรงหน้าจางซิ่วเอ๋อเอาไว้
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วและมองรุ่ยเซียงอย่างไม่เข้าใจ “รุ่ยเซียง เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ซิ่วเอ๋อ ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า!” รุ่ยเซียงกล่าวอย่างเคร่งขรึม
จางซิ่วเอ๋อชี้ไปทางบ้านผีสิง “วันนี้มืดแล้ว ชุนเถารอข้าอยู่ที่บ้าน ค่อยคุยกันวันหลังเถอะ”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเมื่อใดที่รุ่ยเซียงมองหาตน มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีสักครั้ง นางคิดอยากกำจัดเค้าลางปัญหา ส่วนในอนาคตงั้นหรือ? ในอนาคตนางก็เพียงซ่อนตัวจากรุ่ยเซียงและไม่ไปเกี่ยวข้องด้วยอีก
และถ้ารุ่ยเซียงไม่โง่และรู้ว่าตนกำลังหลบเลี่ยงนางอยู่ นางก็ไม่ควรมาใช่หรือไม่?
ความจริงแล้วรุ่ยเซียงไม่ได้โง่เขลา แต่เพราะนางเป็นคนไร้ยางอาย!
นางรู้อย่างชัดเจนว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ต้องการที่จะพบหน้าตนในยามนี้ แต่นางก็ยังยืนกรานที่จะมา!
“ซิ่วเอ๋อ! ข้าไม่สามารถเสียเวลาไปมากกว่านี้ได้!” รุ่ยเซียงคว้าแขนของจางซิ่วเอ๋อเอาไว้ ดูเหมือนว่านางจะไม่ยอมให้จางซิ่วเอ๋อจากไปโดยง่าย
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วและมองรุ่ยเซียง “เกิดอะไรขึ้น?”
เนื่องจากนางไม่อาจหนีพ้น จางซิ่วเอ๋อจึงต้องรอให้รุ่ยเซียงพูด
“ซิ่วเอ๋อ เป็นเรื่องเดิม เจ้าให้ข้าย
