ืมเงินหน่อยได้หรือไม่?” รุ่ยเซียงพูดเรื่องนี้อีกครั้ง
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางกล่าวตอบ “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ? ว่าข้าไม่สามารถช่วยเรื่องนี้ได้”
“ซิ่วเอ๋อ! หากเป็นเมื่อก่อนข้าคงพอเชื่อว่าเจ้าไม่มีเงิน! แต่วันนี้ทุกคนเห็นแล้วว่าท่านหมอเมิ่งมอบสินสอดทองหมั้นแก่เจ้า! ข้าได้ยินมาว่ามีของมีค่ามากมายในหีบสินสอด!” รุ่ยเซียงยืนกราน
ในใจของจางซิ่วเอ๋อรู้สึกรังเกียจขึ้นมา
แม้ว่านางจะยอมรับสิ่งของเหล่านี้ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นสินสอดทองหมั้นจากท่านหมอเมิ่ง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับรุ่ยเซียง?
และในโลกนี้ไม่มีเหตุผลใดที่คนนอกอย่างรุ่ยเซียงจะมายุ่งวุ่นวายกับสินสอดทองหมั้นผู้อื่นได้!
จางซิ่วเอ๋อนึกถึงแม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินที่คิดฉกฉวยสินสอดทองหมั้น แม้ว่าพฤติกรรมของพวกนางจะดูน่ารังเกียจ แต่มันก็เพราะมีเรื่องราวบางอย่างก่อนหน้า ก็ใครกันเล่าบอกให้นางเกิดมาในตระกูลจาง?
แต่สำหรับรุ่ยเซียงแล้วมันแตกต่างออกไป
ทั้งสองไม่ใช่ญาติกัน! รุ่ยเซียงไม่มีสิทธิ์ใดที่จะมาคิดถึงสินสอดทองหมั้นนี้เลย!
“รุ่ยเซียง พวกมันเป็นของท่านหมอเมิ่ง และในอนาคตข้าย่อมคืนให้แก่ท่านหมอเมิ่ง” จางซิ่วเอ๋อกล่าวจริงจัง สิ่งที่นางพูดออกมาคือเรื่องจ
