ร์หลางถึงศิลปะการต่อสู้บ้างเป็นครั้งคราว
ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นเด็กผู้ชาย และเขาก็รู้สึกสนุกเล็กน้อยเมื่อได้ชกต่อย
จางซิ่วเอ๋อตอบอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าก็ไม่ทราบ”
บัณฑิตจ้าวเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“มาเถิดเจ้าค่ะ มารับประทานอาหารก่อน” จางซิ่วเอ๋อตระเตรียมสิ่งของตามลำดับ
มีของกินดี ๆ มากมาย ทุกคนไม่แปลกใจกับเกี๊ยวทอดหม้อนี้เลย อย่างไรเสียมันก็อร่อยมาก
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็นำอาหารไปส่งให้แม่โจวตามปกติ
จางซานหยาและจางซิ่วเอ๋อเดินมาที่บ้านตระกูลจางด้วยกัน
“ท่านแม่ ท่านพ่ออยู่ไหนเจ้าคะ?” เมื่อจางซิ่วเอ๋อมาถึงบ้านตระกูลจาง นางก็ไม่พบจางต้าหู จึงกล่าวถาม
แม่โจวกล่าวตอบ “เขาอาจจะไปที่ไร่กระมัง?” เมื่อจางต้าหูอารมณ์ไม่ดี สถานที่โปรดปราณของเขาคือไร่นา หลังจากอยู่ด้วยกันมานานหลายปี แม่โจวก็ยังพอเข้าใจจางต้าหูอยู่บ้าง
“ซานหยา ไปเรียกท่านพ่อมาทานมื้อเย็น” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
จางซานหยาพยักหน้ารับและออกไปอย่างเชื่อฟัง
จางซานหยาเดินมาถึงไร่นาอย่างรวดเร็ว นางเห็นว่าจางต้าหูกำลังนั่งอย่างเหม่อลอย
“ท่านพ่อ!” จางซานหยาโน้มตัวไปด้านหน้า
จางต้าห
