ือว่าต้องทักทายผู้อาวุโสเมื่อได้พบ!”
จางซิ่วเอ๋อหันกลับมาพร้อมกล่าวคำเบา “ท่านย่า ท่านอาเล็ก พอใจหรือยัง?”
จางซิ่วเอ๋อยอมรับว่าน้ำเสียงของนางไม่ดีนัก แต่เหตุใดนางจึงต้องกล่าวนอบน้อมต่อสองคนนี้ด้วย?
ดวงตาของจางอวี่หมินเบิกกว้าง นางตะกวาดอย่างโกรธเคือง “นังแพศยา เจ้ายังมีหน้าพาชายชู้เข้ามาในบ้านอีกหรือ เจ้าไม่กลัวว่าบ้านของข้าจะสกปรกหรือไร!”
ขาของท่านหมอเมิ่งถึงกับหยุดชะงักลง มีความประหม่าเผยออกบนใบหน้าของเขา
หัวใจของจางซิ่วเอ๋อดิ่งวูบ นางไม่คิดว่าจางอวี่หมินจะกล่าวเรื่องนี้ต่อหน้าท่านหมอเมิ่ง
นางไม่ได้กลัวสิ่งใดเลย แต่ท่านหมอเมิ่งมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือ ทว่าตระกูลจางกลับกล่าวคำเช่นนั้น มันไม่ไร้เหตุผ ผลไปหน่อยหรือ
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตาพร้อมกล่าวคำเย็นชา “หากเจ้าไม่พูดก็ไม่มีใครว่า! ไม่มีใครคิดว่าเจ้าโง่หรอก!”
“ข้าเป็นอาของเจ้า! เจ้าพูดกับข้าว่าอย่างไร?” จางอวี่หมินตะโกน
“ท่านแม่ ท่านต้องช่วยเหลือข้า จัดการนังซิ่วเอ๋อทีเถิด นังแพศยานี่มันคบหากับท่านหมอเมิ่ง ดังนั้นอย่าได้คิด ดมาเทียบเทียมกับข้า!” จางอวี่หมินกล่าวกับแม่เฒ่าจาง
แม่เฒ่าจางก้าวไปด้านหน้าสองสามก้าวแล้วกล่าวคำกับท่านหมอเมิ่ง “ท่านหมอ
