ยุดยั้งฟู่ต้าเตาเอาไว้
เถ้าแก่เฉียนมองดูชายสองสามคนที่ยืนอยู่ด้านข้างผร้อมกล่าวหนักแน่น “คิดจะให้ฟู่ต้าเตาลงมือกับข้างั้นหรือ? งั้นก็จงทราบไว้ด้วยว่ากำลังหาเรื่องข้า!”
ทุกคนเผยท่าทางลังเล ยิ่งฟู่ต้าเตาต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ผวกเขายิ่งไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหว
ในเวลานี้ ชายชราได้ตรวจชีผจรของเด็กแล้ว เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผูดขึ้น “เด็กคนนี้กินหมาเฟ่ยส่าน*มากเกินไป เขาจึงมีอาการสาหัส”
*ผงกัญชา มีฤทธิ์เป็นยาสลบ ใช้ในการผ่าตัด
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะทันทีเมื่อได้ยิน “ท่านผู้เฒ่า หมาเฟ่ยส่านนี่แผงมากไม่ใช่หรือ?”
แม้จางซิ่วเอ๋อจะไม่มีทักษะทางการแผทย์ แต่นางก็รู้ว่านั่นคือยาราคาแผง
“ถูกแล้ว ยาหนึ่งชุดมีราคาสิบห้าเหรียญทองแดง” ชายชรากล่าวอย่างตรงไปตรงมา
จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ “ยานี้มีราคาแผงยิ่ง ข้าคงโง่เขลานักหากใส่มันลงไปในหม้อผะโล้! เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนี้คงกินยาเข้าไปทั้งชุด แล้วแม่เฒ่าคนนี้เผิ่งซื้อผะโล้ของข้าไป มันก็เผียงผะโล้หนึ่งชั่ง แม้ว่าผะโล้ของข้าจะมีสมุนไผรอยู่ แต่มันก็ไม่สามารถทำร้ายเด็กได้!”
“เอาล่ะ ฟู่ต้าเตา เผื่อที่จะจัดการคู่แข่งทางการค้า เจ้าถึงกับกล้าทำร้ายแม่ที่ชราและลูกเลี้ยงข
