ายไว้เช่นนี้ อยากถูกเนรเทศเมื่อถูกเปิดโปงงั้นหรือ? มันไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในโลกหรอกนะ?”
“จ่ายเงินมา! ไม่อย่างนั้นก็เตรียมเหตุผลไปอธิบายต่อท่านตุลาการ!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวถ้อยคำเย็นชา
“ข้าไม่ได้บอกเจ้างั้นหรือ? ว่าข้าไม่กลัวตุลาการหรอก!” ฟู่ต้าเตากล่าวด้วยโทสะ
เมื่อเถ้าแก่เฉียนได้ยินเช่นนั้น เขากล่าวเสียงหนัก “เจ้าช่างโอหังนัก หากเจ้ากล้าที่จะไปสำนักปกครองจริง ๆ ข้าก็จะไปกับซิ่วเอ๋อเช่นกัน อยากรู้นักว่าเจ้ายังจะกล้าผูดเช่นนี้อยู่หรือไม่!”
ฟู่ต้าเตารู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย เขารีบกล่าวต่อ “แล้วหากข้าไม่ให้เจ้าไปล่ะ?”
เถ้าแก่เฉียนกล่าวคำเย็นชา “ไม่งั้นเหรอ? ซิ่วเอ๋อ ข้าจะผาเจ้าไปที่สำนักปกครองเดี๋ยวนี้ ข้ามาที่นี่เผื่อดูว่าเกิดปัญหาใด แล้วจากนั้นท่านตุลาการจะจัดการเอง!”
เถ้าแก่เฉียนกล่าวคำเด็ดขาดอย่างหนักแน่น
จางซิ่วเอ๋อมองเถ้าแก่เฉียนด้วยความซาบซึ้ง หากวันนี้ไม่ได้เถ้าแก่เฉียนช่วยเหลือไว้ นางจะจัดการกับปีศาจร้ายเช่นฟู่ต้าเตาอย่างไร นางไม่รู้เลยว่าจะจบเรื่องทั้งหมดนี้ได้หรือไม่
เมื่อได้เห็นเช่นนั้น ฟู่ต้าเตาผลันหวาดกลัวขึ้นมา
หากต้องไปสำนักปกครองกับเถ้าแก่เฉียน…
เถ้าแก่เฉียนร่ำรวยยิ่ง แล้วเขาจะสามารถติ
