แม่ม่า ายตัวน้อยผู้นี้หรือ? ไม่คิดเลยว่าเถ้าแก่แห่งอิ๋งเค่อจวีจะมีสัมพันธ์กับแม่ม่ายตัวน้อยอย่างจางซิ่ วเอ๋อได้!”
“เจ้าหยุดกล่าววาจาสกปรกเสีย! เถ้าแก่ของข้าเป็นดุจดั่งอาวุโสของแม่นางซิ่วเอ๋อ ย่อมไม่ผิดหากเขาจ จะปกป้องแม่นางซิ่วเอ๋อ” เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งกล่าวขึ้นอย่างอดไม่ได้
แน่นอนว่าธุระระหว่างอิ๋งเค่อจวีและจางซิ่วเอ๋อนั้น เหล่าคนรับใช้ย่อมไม่รู้เรื่อง
ถึงรู้ก็ไม่อาจพูดกล่าวออกมาได้
ตอนนี้ไม่มีใครเข้าใจความสัมพันธ์ของจางซิ่วเอ๋อกับเถ้าแก่เฉียนว่าคือสิ่งใด พวกเขารู้ดีว่าตอนนี้ห้ ามผู้ใดใส่ร้ายเถ้าแก่ของตนเด็ดขาด เช่นนี้จึงมีถ้อยคำเหล่านั้นโต้กลับไป
เถ้าแก่เฉียนมองไปที่เสี่ยวเอ้อตัวน้อยอย่างพึงพอใจ “เอ้อเป่า กล่าวได้ดี”
เอ้อเป่าผู้นี้ได้รับคำชม เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง และรู้สึกว่าต่อให้ต้องตายแทนเถ้าแก่เฉียนก ก็ไม่เสียดายชีวิต
เอ้อเป่ามองฟู่ต้าเตาอย่างมีโทสะและพูดว่า “ข้าขอบอกเจ้า ในเมื่ออิ๋งเค่อจวีของเราเข้ามามีส่วนร่ว วมกับเรื่องในวันนี้แล้ว หยุดคิดที่จะรังแกแม่นางซิ่วเอ๋อซะ!”
ถ้อยคำบางอย่างก็ไม่เหมาะสมหากเถ้าแก่เฉียนจะเป็นคนพูดกล่าว
ในเวลานี้ สิ่งที่เอ้อเป่ากล่าวออกไปนั้นถูกต้องแล้ว
“ข้าจะบอก
