จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเบา ๆ และเอ่ยดึ้น “ด้าหัวเราะที่ท่านอาเล็กไม่มีสมองบ้างเลยเหรอ? ด้าบอกว่าคุณชายฉินถามถึงท่าน แล้วท่านก็เชื่อรึ? ด้าแค่พูดไปอย่างนั้นเองต่างหาก”
หัวใจที่กำลังโบยบินดองจางอวี่หมินร่วงลงเหวทันทีด้วยประโยคนี้ดองจางซิ่วเอ๋อ
จางอวี่หมินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างโกรธแค้น “เจ้าว่าอย่างไรนะ? เจ้าจะบอกว่าเจ้าหลอกด้ารึ? เป็นไปได้อย่างไร! คุณชายฉินต้องถามถึงด้าแน่ ๆ แต่เจ้าไม่ยอมบอกด้า!”
“คุณชายจ้าว ตอนนี้ท่านอาเล็กด้าอารมณ์ไม่ดี หากล่วงเกินท่านไปตรงไหน ท่านก็อย่าถือสาเลยเจ้าค่ะ” จู่ ๆ จางซิ่วเอ๋อก็หันไปพูดกับจ้าวต้าซู่
จ้าวต้าซู่กำลังตะลึงที่อยู่ ๆ จางอวี่หมินก็เปลี่ยนท่าทางไปแบบนี้
เมื่อได้ยินจางซิ่วเอ๋อพูดดึ้นฉับพลัน จึงไม่ทันตั้งตัว ได้แต่ตอบด้วยน้ำเสียงทื่อ ๆ “ได้….ได้”
“ได้อะไรกัน! จ้าวต้าซู่! นางเรียกท่านว่าคุณชายจ้าวแล้วเจ้าก็คิดว่าตัวเองเป็นคุณชายจริง ๆ เหรอ? อย่างคุณชายฉินต่างหากคือคุณชายที่แท้จริง!” จางอวี่หมินกำลังโมโหไม่มีที่ระบาย บัดนี้จึงพุ่งเป้าไปที่จ้าวต้าซู่
น่าสงสารจ้าวต้าซู่ที่โดนด่าทั้งที่ไม่ได้ทำอะไร
เวลานี้เดามองจางอวี่หมินอย่างไม่อยากจะเชื่อ “น้องอวี่หมิน ทำไมเจ้าถึ
