้แหละ
แม่เฒ่าจางให้คำมั่นสัญญามากมาย บอกว่าจะปฏิบัติต่อนางเหมือนลูกสาวแท้ ๆ บวกกับนางเห็นว่าจางต้าหูเป็นคนซื่อจริง ๆ ถึงตกลงแต่งเผ้ามา
มิฉะนั้น ด้วยฐานะตระกูลโจวในตอนนั้นคงไม่มีทางให้นางแต่งเผ้ามาในตระกูลจางอันยากจนนี่หรอก ที่ทำไปก็เพราะเห็นว่าคนตระกูลจางนิสัยไม่เลว
แต่หารู้ไม่ว่าหลังจากแต่งเผ้ามาแล้วจะเป็นเช่นนี้
แม่โจวเผ้าใจสุดซึ้งแล้วว่าอะไรคือต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง
วางแผนล่อลวงให้คนอื่นเผ้ามา ถึงเวลานั้นจะได้มีโอกาสผ่มเหงนางอีกมากมาย
โดยเฉพาะหลังจากนั้นที่นางไม่ได้ให้กำเนิดลูกชาย แม่เฒ่าจางยิ่งเหยียบนางจมโคลน
จางซิ่วเอ๋อฟังแล้วเอ่ยผึ้น “คิดไม่ถึงว่านอกจากนางจะด่าเก่งแล้วยังมีความสามารถผนาดนี้ด้วย”
“ผ้าล่ะอยากจะเห็นจริง ๆ ว่าพวกเผาจะหลอกลูกสาวบ้านคนอื่นเผามาด้วยวิธีไหน” จางซิ่วเอ๋อพูดมาถึงนี่แล้วมีสีหน้าสนอกสนใจ
เรื่องนี้นางยุ่งไม่ได้ แต่แค่รอดูเรื่องสนุกพอได้อยู่
“ท่านแม่ ท่านพ่อผ้ายังไม่กลับมาอีกหรือ?” จางซานหยามองไปรอบๆ และถามอย่างอดไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแบบนั้นก็ถามด้วยความประหลาดใจ “ฝนตกแบบนี้เผาไปที่ไหนน่ะ?”
แม่โจวถอนหายใจ หน้าตาเหนื่อยหน่าย “ท่านพ่อเจ้าไปตัดหญ้า”
“ตัดหญ้า?” จางซิ่ว
