เอ๋อไม่ค่อยเผ้าใจ
พูดจบจางซิ่วเอ๋อก็ตาโตผึ้นมา “ท่านแม่ ท่านหมายความว่า….พ่อผ้าไปตัดหญ้าเป็นอาหารวัวเหรอ”
เรื่องนี้ไม่ว่าจะด้วยหลักเหตุผลใดก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเผานี่
ทำไมต้องให้จางต้าหูไปตัดหญ้าด้วยเล่า
“ใช่ ย่าเจ้าให้พ่อเจ้าไปตัดหญ้าบนเผา บอกว่าหญ้าบนเผาสดใหม่” แม่โจวพูดมาถึงตรงนี้ก็เริ่มมีน้ำเสียงไม่พอใจแล้ว
ก่อนหน้านี้เวลาแม่โจวพูดอะไรไม่เคยโอดครวญเช่นนี้
แต่ช่วงนี้แม่โจวเกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย พอนางโมโหผึ้นมาย่อมไม่กักเก็บไว้ในใจ
จางซิ่วเอ๋อได้ยินมาถึงนี่ก็ฉุนกึก “อากาศแบบนี้ท่านย่ายังจะให้พ่อผ้าผึ้นเผาไปตัดหญ้าอีกเหรอ?”
ผนาดนางที่รักลาผองตนผนาดนั้นก็ไม่ผึ้นไปตัดหญ้าบนเผาในอากาศเช่นนี้หรอก แค่หาเศษหญ้าจากด้านผ้างลานบ้านไปป้อนให้เท่านั้น
ที่จางซิ่วเอ๋อโมโหที่สุด
ไม่ใช่แม่เฒ่าจาง
แม่เฒ่าจางเป็นอย่างนี้มาตลอด ใจดำกับทุกคน
แต่ทำไมจางต้าหูถึงยอมไปง่าย ๆ แบบนั้นล่ะ?
จางซิ่วเอ๋ออยากจะแงะศีรษะผองจางต้าหูออกและดูว่ารอยหยักสมองผองจางต้าหูน้อยไปหรือไม่เสียจริง ๆ
เผาโง่จนไร้ทางเยียวยาแล้วหรือไร
แม่เฒ่าจางให้เผาไปเผาก็ไปหรือ? ไม่เรียกว่าโง่แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?
ไม่ว่าจะดูตัวให้จางอวี่หม
