สึกว่าที่คนผู้นี้มาหาเรื่องตนก็น่าจะด้วยสาเหตุนี้
แต่ต่อให้จางซิ่วเอ๋อรู้แล้ว นางก็ไม่รู้สึกเห็นใจ
นางแข่งขันด้วยความยุติธรรม ไม่ได้ใช้ลูกไม้สกปรกอะไร การที่เนื้อปรุงสุกของคนอื่นอร่อยสู้หมูพะโล้ของนางไม่ได้ พวกเขาก็ควรจะหาสาเหตุจากตนเอง แล้วพยายามปรับปรุงรสชาติ
ต่อให้ปรับปรุงไม่ได้ ก็ไม่ควรมาหาเรื่องนาง
ส่งชายร่างกำยำมาขู่แม่นางน้อยทั้งสองอย่างพวกนางแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร?
“ถ้าอย่างนั้นพี่ว่า หากหลังจากนี้เขาเห็นเราขายหมูพะโล้อีก จะมาหาเรื่องเราอีกไหมเจ้าคะ” จางชุนเถาพูดอย่างเป็นกังวล
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังจึงพยักหน้า “น่าจะมานะ”
“พี่ เราจะทำอย่างไรกันดี?” สีหน้าจางชุนเถาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เริ่มแตกตื่นขึ้นมา
นางยังเด็ก ต้องเผชิญกับชายร่างกำยำที่ดุร้ายโหดเหี้ยมเช่นนี้ก็ต้องมีหวาดกลัวกันบ้าง
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างสงสาร “ชุนเถา เจ้าไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่นี่ ไม่มีอะไรหรอก”
ที่จริงจางซิ่วเอ๋อก็หวั่นใจเหมือนกัน ถึงแม้นางเตรียมใจไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วว่าหากขายดี คงต้องมีพวกขี้หมูขี้หมามาหาเรื่องบ้าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเรื่องแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อไม่มั่นใจเลยจริงๆ
“ชุนเถา เจ้าวางใจเถอะ กลางวันแสก ๆ แ
