แบบนี้อีกหน่อยเราก็มีเงินเก็บกันแล้ว” จางชุนเถาเก็บเหรียญพวกนั้นไปพลางและจินตนาการถึงชีวิตอันสวยงามในอนาคตไปพลาง
สองวันต่อมา เกิดฝนตกห่าใหญ่
เมื่อใดที่ฝนตก ต่อให้เป็นพ่อค้าเนื้อซุนก็ไม่ไปเชือดหมู
ด้วยสภาพอากาศเช่นนี้ คนจึงเข้าเมืองน้อย ถึงมีหมูก็ขายไม่ออก
เพราะฉะนั้นจางซิ่วเอ๋อที่ควรจะทำหมูพะโล้ขายจึงว่างงาน
เมื่อถึงเวลาบ่าย ฝนถึงเริ่มหยุด
เมื่อจางซิ่วเอ๋อเห็นว่าฝนหยุดแล้ว จึงหยิบของและเดินทางไปที่บ้านตระกูลจาง
นางจะไปเยี่ยมแม่โจว
ตั้งแต่ที่นางเริ่มส่งข้าวให้แม่โจว นางก็สามารถเข้าออกบ้านตระกูลจางได้ทุกเมื่อ
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจกับคนตระกูลจาง นางไม่อยากมาบ้านตระกูลจางเลยสักนิด แต่ช่วยไม่ได้ที่ตอนนี้แม่โจวและจางซานหยายังอยู่ที่บ้านตระกูลจาง นางจึงไม่มาไม่ได้
ส่วนคนตระกูลจางนั้น เวลานี้ก็ไม่มีใครไล่จางซิ่วเอ๋อไป
ถ้าอีกหน่อยจางซิ่วเอ๋อไม่มา แม่โจวก็ต้องกินข้าวของตระกูลจาง ซึ่งแม่เฒ่าจางคิดว่าแบบนั้นไม่คุ้ม
แม่เฒ่าจางคิดคำนวณในใจ ว่าอยากให้จางซิ่วเอ๋อเลี้ยงแม่โจวและจางต้าหู
แต่เสบียงและเงินที่แม่โจวและจางต้าหูทำงานหามาได้จะเป็นของที่บ้านทั้งหมด
นี่มันเรื่องจับเสือมือเปล่าชัดๆ คุ้มค่า
