ถาตาขวางในบัดดล “อยากกินก็หาเอาเอง”
“โถ่แม่คุณชุนเถา ให้ข้าได้ชิมหน่อยนะ เดี๋ยวข้าจะคืนให้” เถี่ยเสวียนพูดเสร็จก็ถูอย่างทนรอไม่ไหว เป่าขี้เถ้าออกเล็กน้อยและเอาเม็ดข้าวเข้าปาก
“หืม อร่อยขอรับเจ้านาย ท่านชิมเร็ว” เถี่ยเสวียนหันไปมองเนี่ยหย่วนเฉียวประหนึ่งขอความดีความชอบ
เนี่ยหย่วนเฉียวย่อตัวลง แงะเอารวงข้าวสาลีสี่ห้าอันออกจากกองขี้เถ้าและเริ่มกิน
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองเนี่ยหย่วนเฉียว
ท่าทางของเนี่ยหย่วนเฉียวแลช่ำชองมาก ดูไม่เหมือนเพิ่งเคยกินครั้งแรก
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าตัวเองคิดมากไปแน่ๆ เนี่ยหย่วนเฉียวจะเคยกินของแบบนี้ได้อย่างไรเล่า?
ทว่าพริบตาเดียว จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
เนี่ยหย่วนเฉียวเหมือนเป็นปริศนาอย่างหนึ่ง เขาดูไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่กลับทำงานชาวไร่ได้ช่ำชอง
และใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเคยกินรวงข้าวสาลี
จางซิ่วเอ๋อคิดมาถึงตรงนี้ก็ได้สติกลับมา เนี่ยหย่วนเฉียวจะเคยกินสิ่งนี้หรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับตนนี่
นางจะจริงจังไปทำไม
“อร่อยมาก” จู่ๆ เนี่ยหย่วนเฉียวก็พูดขึ้น
ที่เขาพูดคือความจริง รสชาตินี้ทำให้เขานึกย้อนไปถึงเมื่อหลายปีก่อน ในค่ำคืนเหมือนกับคืนนี้ เขาได้กินรวง
