สวียนที่เสียความรู้สึก กลับทอดสายตาไปที่จางซิ่วเอ๋อ
พอตั้งใจดูดีๆ เนี่ยหย่วนเฉียวกลับพบว่าจริงๆ แล้วจางซิ่วเอ๋อนั้นหน้าตาดีตั้งแต่เกิด
เทียบกับตอนพบกันครั้งแรก ตอนนี้นางมีเนื้อมีหนังขึ้นมาก สายตาเป็นประกายดุจดวงดาว สีผิวก็หายหมองคล้ำลงไปมาก กลับดูขาวผ่องมากขึ้น
หน้าเรียวเล็ก คิ้วโค้ง ริมฝีปากเป็นกระจับสีชมพูระเรื่อ ไม่ถือว่าโดดเด่นมาก แต่เมื่อรวมเข้าด้วยกันโดยไร้ซึ่งเครื่องประทินโฉมก็ให้ความรู้สึกสดใสไปอีกแบบ
โดยเฉพาะตอนที่นางพูด ท่าทางกระฉับกระเฉงนั่นประหนึ่งนกน้อยที่แสนจะมีความสุข
นางไม่เหมือนกับบรรดาคุณหนูตระกูลใหญ่ ไม่รู้จักการยิ้มไม่เห็นฟันเดินไม่เห็นเท้า แต่เนี่ยหย่วนเฉียวกลับสัมผัสได้ถึงความจริงใจอีกแบบ
เนี่ยหย่วนเฉียวมองไปมองมาก็เริ่มตาค้าง
จางซิ่วเอ๋ออดปาดหน้าตัวเองไม่ได้ “เจ้ามองข้าทำไม? หน้าข้าเปื้อนขี้เถ้ารึ?”
ตอนแรกไม่เปื้อน แต่พอโดนจางซิ่วเอ๋อปาดก็กลายเป็นว่าเปื้อน
เนี่ยหย่วนเฉียวได้สติกลับมา และเอ่ยขึ้นทันที “เปื้อนขี้เถ้า”
เขาตอบโดยไม่มีสติเลยสักนิด
หลังจากกินรวงข้าวสาลีแล้ว ทุกคนก็ล้างมือและแยกย้ายกันกลับห้อง
เนี่ยหย่วนเฉียวยืนอยู่หน้าประตู มองจนจางซิ่วเอ๋อเข้าห้องไปถึงยอมหันห
