งยังอร่อยนัก” แม่เฒ่าหลิวเริ่มกล่าวนินทาอีกครั้ง
สตรีคนหนึ่งด้านข้างกล่าวขึ้น “ไม่ว่านางจะอยู่กับผู้ใด ตราบใดที่นางไม่มียุ่งกับคนของเราก็เพียงพอ ข้าจะบอกอะไรให้เจ้าฟัง มันไม่สำคัญหรอกว่าเรื่องระหว่างนางกับท่านหมอเมิ่งจะเป็นจริงหรือไม่”
“ท่านหมอเมิ่งเป็นคนดี และมักจะคิดค่ายาราคาถูกเสมอ หากเขาแต่งงานกับผู้อื่น พวกเราไม่มีทางรู้เลยว่าค่ารักษาจะราคาเท่าไหร่ แต่หากเป็นจางซิ่วเอ๋อ… ข้าคิดว่ามันคงไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก”
ทันทีที่สตรีผู้นั้นพูดจบ ทุกคนก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างสมเหตุสมผล
“จางซิ่วเอ๋อดีกว่าแม่ม่ายหลิวมาก! อย่างน้อยเมื่อจางซิ่วเอ๋อพบเจอกับสามีของข้า นางย่อมไม่ขยิบตาให้เขาหรือทำสิ่งใดทั้งสิ้น” สตรีผู้นั้นกล่าวอีกครั้ง
แน่นอนว่าสตรีผู้นี้รู้สึกขุ่นเคืองใจต่อแม่ม่ายหลิว
แม่เฒ่าหลิวพยักหน้า “นางดีกว่าแม่ม่ายหลิวจริง ๆ”
นอกจากนี้ยังเป็นม่ายเช่นเดียวกัน เมื่อเปรียบเทียบกับทั้งสองแล้ว ทุกคนประทับใจต่อจางซิ่วเอ๋อมากกว่า
ท้ายที่สุดเห็นได้ชัดว่าแม่ม่ายหลิวผู้นั้นเที่ยวยั่วยวนชายในหมู่บ้านทั้งหมด
สำหรับจางซิ่วเอ๋อ… มันเป็นเพียงข่าวลือที่พวกเขาได้ยินมา คนเดียวที่สามารถเป็นไปได้คือท่านหมอเมิ่ง
ท่านหมอเมิ่
