อะ ยังไม่พอคืนทุนด้วยซ้ำ
แต่ถึงอย่างนั้นจางซิ่วเอ๋อก็พึงพอใจแล้ว
นางเพิ่งจะเริ่มขายเมื่อไม่กี่วันนี้ และในระยะแรกนางจะให้ผู้คนได้ลิ้มลองเปล่า ๆ ก่อน แต่ในอนาคตย่อมไม่มีอีกแล้ว
และสุดท้ายย่อมมีคนต้องการซื้อมันมากขึ้นเรื่อย ๆ คนชิมเปล่าก็จะน้อยลง นอกจากนี้อิ๋งเค่อจวียังสั่งเนื้อพะโล้ของนางอีกด้วย เช่นนี้นางจึงมั่นใจในการค้าขายของตนยิ่งนัก
แม่เฒ่าหลิวกล่าวอย่างไร้ยางอาย “หากเมื่อใดเจ้าส่งพะโล้มาให้พ่อกับแม่เจ้ากิน เช่นนั้นก็ส่งให้พวกเราด้วยนะ”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวคำอย่างอารมณ์ดี “แน่นอน ข้าจะนำมาให้พวกท่านได้ชิมกันในวันหลัง”
หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จแล้ว จางซิ่วเอ๋อและคนอื่นจึงกลับไปที่ทุ่งข้าวสาลี
แม่เฒ่าหลิวและคนอื่น ๆ เริ่มจับกลุ่มพูดคุย
“จางซิ่วเอ๋อใจกว้างยิ่งนัก ดีกว่านังเฒ่าขี้เหนียวผู้นั้นมากโข” ขณะที่แม่เฒ่าหลิวยกยอจางซิ่วเอ๋อให้สูงส่ง นางก็ไม่ลืมที่จะเหยียบเท้าของแม่เฒ่าจางด้วยเช่นกัน
“หญิงชราผู้นั้นก็ปากมากเสียจริง ซิ่วเอ๋อเป็นเด็กดีนัก แต่นางก็ยังสร้างปัญหาให้ซิ่วเอ๋อไม่จบสิ้น” กู๋อวี่พึมพำ
“แต่ดูเหมือนว่าเรื่องระหว่างจางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งจะเป็นความจริง นางไม่เพียงแต่ซื้อลา แต่อาหารของนา
