จางซิ่วเอ๋อ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามารับชมเหตุการณ์
เมื่อเห็นความคุ้นเคยและใจดี จางซิ่วเอ๋อก็ให้เกี๊ยว
วันนี้นางนำเกี๊ยวนึ่งมาเต็มตะกร้า และแม่โจวกับจางต้าหูไม่มีทางกินหมดได้…
แต่แน่นอนว่าจางต้าหูไม่ได้คิดเช่นนั้น
จางต้าหูรู้สึกว่าเกี๊ยวพวกนี้อร่อยมาก แม้ว่าเขาจะไม่อาจกินได้หมด และอิ่มแล้ว แต่ก็ต้องกินให้มากที่สุด!
อย่างไรเสีย จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ได้สนใจในสิ่งที่จางต้าหูคิด
คนที่เข้ามาร่วมวงกินเกี๊ยวของจางซิ่วเอ๋อนั้นคล้ายความจำสั้น พวกเขาต่างรู้สึกกระดากเกินกว่าจะกล่าวถึงข่าวไม่ดีของจางซิ่วเอ๋อ ครั้นเผชิญหน้ากับจางซิ่วเอ๋อแล้ว พวกเขาล้วนกลายเป็นคนจิตใจดีขึ้นมา
“ซิ่วเอ๋อ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าทำการค้าด้วย! เจ้าขายเนื้อปรุงสุกงั้นหรือ? แล้วเป็นอย่างไรบ้าง?” กู๋อวี่ก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน เขาถามอย่างสงสัย
จางซิ่วเอ๋อยิ้ม “ก็พอมีพอใช้”
“เจ้าคงทำเงินได้ไม่น้อยใช่หรือไม่?” แม่เฒ่าหลิวถามบ้าง
จางซิ่วเอ๋อไม่คิดรำคาญ แล้วยังตอบด้วยรอยยิ้ม “ข้าเพิ่งขายเนื้อปรุงสุกได้วันเดียว จะทำเงินได้มากมายอะไรกัน?”
สิ่งที่จางซิ่วเอ๋อกล่าวคือความจริง ในวันแรกที่นางออกไปขายของ นางยังทำเงินได้ไม่มากนัก
นางแจกจ่ายไปเย
