ว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ใช่คนตระหนี่
แม่เฒ่าหลิวมองเกี๊ยวในชามด้วยความสุขและยกมันมากัดกินทันที
เมื่อตระหนักได้ว่าเกี๊ยวนี้เต็มไปด้วยเนื้อ แม่เฒ่าหลิวก็ยิ่งรู้สึกพอใจมากขึ้นไปอีก
แม้แต่สายตาที่มองจางซิ่วเอ๋อยังเต็มไปด้วยความพอใจ
“ซิ่วเอ๋อ เจ้านำอาหารมาให้พ่อกับแม่งั้นหรือ?” แม่เฒ่าหลิวอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
จางซิ่วเอ๋อยิ้มตอบ “เป็นเช่นนั้น ท่านพ่อท่านแม่ของข้าทำงานหนัก และข้าไม่อาจทนได้ที่เห็นพวกเขาไม่ได้รับประทานอย่างเพียงพอ เช่นนี้ข้าจึงนำอาหารมาส่ง”
“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นลูกกตัญญูเช่นนี้!” แม่เฒ่าหลิวอดไม่ได้ที่จะชื่นชม
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ แม่เฒ่าหลิวก็อดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจเย็นชา “ข้าทราบมาว่านังเฒ่าจางอสูรกายตายยากนั่นกล่าวหาว่าเจ้าอกตัญญู แต่ถ้าเจ้าอกตัญญูจริงแล้ว มีหรือจะเอาของมีราคาเช่นนี้ให้บิดามารดากินได้?”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าหลิวอย่างประหลาดใจ “อะไรนะเจ้าคะ? ท่านย่าบอกว่าข้าไม่กตัญญูงั้นหรือ? นางพูดถึงข้าเช่นนั้นได้อย่างไร!”
“คงเป็นเพราะนางชอบทำตัวเป็นอสูรกายตายยาก! แม้แก่ตัวไปก็ยังไม่สามารถหยุดได้!” แม่เฒ่าหลิวกล่าวด้วยอารมณ์โกรธ
ในเวลานี้ เมื่อคนอื่น ๆ เห็นว่าแม่เฒ่าหลิวได้รับประโยชน์จาก
