า?”
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้ดีว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นอย่างไร เขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับจางซิ่วเอ๋อทุกวัน ดังนั้นเขาจะไม่รู้เรื่องราวของจางซิ่วเอ๋อได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะชื่นชอบผู้ใดอยู่ก็ตาม เขาก็เข้าใจได้ว่าทั้งหมดคืออิสระของนาง
แม้กระทั่งตัวของเขาเอง ก็ยังไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง!
แล้วทำไมคนพวกนี้จึงนินทากาเลเกี่ยวกับนางไม่หยุด?
เมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าหมองของจางซิ่วเอ๋อ เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกว่าหัวใจของเขาพลันเศร้าโศกไปด้วย
จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างกระชับ “ข้าเป็นม่าย ข้ามีชีวิตที่ดี คนเหล่านั้นล้วนอิจฉา!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อด้วยแววตาวูบไหว
แม่ม่าย… นางไม่ควรจะเป็นแม่ม่าย
“เจ้ากังวลหรือไม่ที่ตนเองเป็นม่ายเช่นนี้? แล้วเจ้าอยากมีสามีไหม?” จู่ ๆ เนี่ยหย่วนเฉียวก็ถามขึ้น
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยิน นางโต้กลับทันที “เป็นม่ายนั้นอิสระยิ่ง และข้าก็ไม่สนว่าคนเหล่านั้นจะพูดอะไร!”
เมื่อจางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ นางก็อดนึกถึงสตรีบางคนในหมู่บ้านไม่ได้
ผู้หญิงเหล่านั้นไม่มีสิทธิใด ๆ ในชีวิตเลย
หากใช้ชีวิตดั่งเช่นแม่โจว คงจะดีกว่าหากได้เป็นม่ายไปเสีย!
จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ
