“ข้าสามารถหารายได้เพื่อเลี้ยงตัวเองได้ และยังสามารถทำงานเองได้ ข้าจะต้องมีสามีทำไมกัน?”
หากมีคนเห็นด้วยกับนาง ก็ไม่เป็นไร แต่หากนางเจอคนที่ความคิดเห็นไม่ตรงกัน… นางก็ต้องการเป็นม่ายเช่นเดิม
“เฉกเช่นคุณชายเนี่ยผู้ล่วงลับไป หากเขายังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็นม่าย แต่ข้าคงไม่โชคดี!” จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะนึกถึงเนี่ยหย่วนเฉียว
เมื่อคิดถึงสภาพแวดล้อมของตระกูลเนี่ย จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน นั่นคือทางตัน…
เนี่ยหย่วนเฉียวได้ยินถ้อยคำเช่นนั้น เขาจึงกล้ำกลืนถ้อยคำของตนเองลงกระเพาะไป
“เจ้า… เกลียดคุณชายเนี่ยมากอย่างนั้นหรือ?” เนี่ยหย่วนเฉียวอดไม่ได้ที่จะถาม
จางซิ่วเอ๋อยิ้มตอบ “เขาตายแล้วอย่างไร ตายเป็นเรื่องใหญ่ก็ใช่ แต่ข้าไม่อาจสนใจเขาเหมือนดังคนที่ยังมีชีวิต แต่หากจนถึงวันนี้เขายังมีชีวิต… ข้าก็ไม่อาจมั่นใจว่าจะหาทางสังหารเขาจนกลายเป็นแม่ม่ายเช่นนี้ต่อหรือไม่”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าถ้าเนี่ยหย่วนเฉียวไม่ตายในวันนั้น นางก็คงไม่อาจทำอย่างทุกวันนี้ได้
แม้จะฟังดูโหดร้าย แต่หากว่าเจ้าไม่ได้ใจดี ก็อย่ากล่าวโทษว่าข้าไร้ปรานี!
เนี่ยหย่วนเฉียวกำลังจะตาย และนางต้องแต่งงาน นี่ไม่ใช่การถีบหญิงสาว
