ยิ่งกว่านั้น นางยังต้องเอาฟืนหรือของบางอย่างมาจากบ้าน เกวียนลานั้นเล็กกว่าเกวียนวัวเท่าหนึ่งแล้ว ทั้งลาก็ไม่ค่อยแข็งแรง เป็นอย่างนี้ทุกวัน จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าคนก็ทำงานหนักและลาก็ทำงานหนักเช่นกัน
แค่พยายามจะยึดหม้อไว้ในเกวียนที่ขรุขระก็ไม่รู้ว่าเสียแรงไปเท่าใด!
หากสามารถวางไว้ที่ร้านเถ้าแก่เฉียนนี้ได้ แล้วตั้งแผงลอยในบริเวณใกล้ ๆ กับโรงเตี๊ยม ถึงตอนนั้นก็จะช่วยได้หลายอย่าง
เถ้าแก่เฉียนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะทันที “ข้ายังคิดอยู่ว่าเป็นเรื่องอะไร ที่แท้ก็แค่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เรือนด้านหลังข้าใหญ่มาก เจ้าอยากวางอย่างไรก็วางตามต้องการได้เลย”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เถ้าแก่เฉียนก็มองไปที่ลาของจางซิ่วเอ๋อแล้วพูดขึ้น “หากเจ้ามาทํากิจการ แน่นอนว่าต้องรีบมา ถ้าตอนกลางวันเจ้าไม่มีเวลาดูแลลา ก็เอาไปฝากไว้ในภัตตาคารของข้าได้”
เขาชี้ไปที่พื้นที่เปิดโล่งหน้าร้านอาหารของเขา ซึ่งมีโรงเก็บของเรียบง่ายและเสาไม้
“เห็นหรือไม่ มีลูกค้ามาเอาสัตว์มาไว้ที่นี่อยู่บ่อยครั้ง ซ้ายขวาก็ไม่ค่อยมีลาสักตัว เจ้าวางใจได้ เอาเกวียนมาไว้ที่นี่ด้วย” เถ้าแก่เฉียนพูดอย่างกระตือรือร้น
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ “เช่นนั้น
