ตอนที่ 336 ยืมลา
คำว่า ‘ลา’ กลายเป็นจุดตายของจางอวี่หมิน
ในตอนนี้นางแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้ฉีกปากของจางซิ่วเอ๋อออกเป็นชิ้น ๆ
ขณะนี้เองแม่เฒ่าจางก็กวาดสายตามองจางซิ่วเอ๋อแล้วพูดว่า “ในเมื่อเจ้ามีลา ก็เอามันมาให้ข้าในวันพรุ่งนี้”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงหยิ่งผยองของแม่เฒ่าจาง จางซิ่วเอ๋อถึงกับตกตะลึงไปชั่วครู่ “เอามันมาที่นี่เพื่ออะไรเจ้าคะ?”
น้ำเสียงของแม่เฒ่าจางเผยถึงความมีเหตุผล “ถึงเวลาเก็บเกี่ยวข้าวสาลีที่บ้านแล้ว เราจึงต้องการสัตว์ไว้ใช้งาน”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางพร้อมยกยิ้ม “ท่านย่า อย่าลืมสิเจ้าคะว่าข้าเป็นคนซื้อลาตัวนี้มา”
“ข้ารู้ว่าเจ้าซื้อมันมา แล้วอย่างไร? ไม่สามารถนำมันมาใช้ที่บ้านได้หรือ?” แม่เฒ่าจางถามกลับ
จางซิ่วเอ๋อกล่าวถ้อยคำเด็ดขาด “ย่อมไม่ได้ ข้าต้องการใช้ลาตัวนี้ หากท่านต้องการใช้งานสัตว์เลี้ยงจริง ๆ ท่านสามารถหยิบยืมบ้านอื่นได้”
ดวงตาของแม่เฒ่าจางเบิกกว้าง “เจ้าหมายความว่าไม่ต้องการให้ข้าใช้มันงั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวออกอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ข้าไม่สามารถให้ท่านยืมลาได้เจ้าค่ะ”
จางอวี่หมินถึงกับกรีดร้องเสียงแหลม “จางซิ่วเอ๋อ เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เราเพียงต้องการยืมลาของเจ้า เจ้ากลับทำเช่น
