นี้น่ะหรือ?”
“ลาเป็นของข้า ข้าสามารถให้ใครใช้งานมันก็ได้ตราบเท่าที่ข้ายินยอม แล้วอีกอย่างข้าก็สามารถใช้งานมันได้ตามต้องการ ข้าพูดอะไรผิดงั้นหรือ?” จางซิ่วเอ๋อถามกลับ
จางอวี่หมินชี้นิ้วไปที่จางซิ่วเอ๋อด้วยความโกรธเคือง “จางซิ่วเอ๋อ เจ้าจงอย่าลืมว่าพวกข้าทุกคนคือผู้อาวุโสของเจ้า และพ่อของเจ้าก็เป็นคนที่ทำงานหนักที่สุดในไร่นา หากเจ้าไม่ให้ยืมลา ก็นับว่าเจ้าเป็นลูกอกตัญญู!”
เมื่อเห็นว่าจางอวี่หมินกำลังสวมหมวกลูกอกตัญญูให้ จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกจนใจ
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา “หากเจ้าเป็นคนกตัญญูจริง เหตุใดจึงไม่ซื้อลาให้ครอบครัวล่ะ?”
“ฮึ่ม! แน่นอนว่าในอนาคตข้าจะทำหน้าที่ลูกกตัญญูแน่นอน! ตอนนี้เจ้าไม่ต้องมากังวลเรื่องนี้ ข้าจะบอกกล่าวเรื่องนี้กับพ่อของเจ้าว่าเขามีบุตรสาวอกตัญญู!” จางอวี่หมินรู้สึกว่าตนเองมีสิทธิมีเสียงสั่งการภายในครอบครัวสูงที่สุด
แต่จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ใช่คนที่ยินยอมให้ใครมารังแกโดยง่าย แม้จางต้าหูจะมาขอยืมลาด้วยตนเอง จางซิ่วเอ๋อก็ไม่คิดยินยอมเช่นกัน
ตอนนี้นางไม่คิดที่จะเปลี่ยนความคิดเพียงเพราะคำพูดของจางอวี่หมิน
ความจริงแล้ว หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อได้ยินคำพูดของจางอวี่หมิน ในใจนา
