งก็ยิ่งขุ่นเคือง และคิดหาทางเอาคืนในทันที
“อาเล็ก ข้าแต่งงานแล้ว แม้แต่ท่านพ่อก็ไม่อาจสั่งสอนข้าได้ อีกทั้งเจ้ายังเป็นเพียงอาเล็กของข้าเท่านั้น! เจ้าจะมานั่งสั่งสอนข้าเพื่อสิ่งใด? หากมีเวลามาสอนข้า เจ้าควรจะเอาเวลานี้ไปหาทางซื้อลาให้ครอบครัวจะดีกว่า” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“นังตัวขาดทุน เจ้ามีสิทธิ์อะไรมายอกย้อนข้า?” จางอวี่หมินกัดฟันตอบโต้
“โอ้ อาเล็ก เจ้ากล่าวหาว่าข้าเป็นนังตัวขาดทุน แต่อย่าลืมว่าตัวขาดทุนอย่างข้าสามารถซื้อลาได้ แต่เจ้ากลับไม่ได้ครอบครองแม้แต่ขนลา ข้าคิดว่าเจ้าน่ะเป็นตัวขาดทุนเสียยิ่งกว่าข้าอีก” จางซิ่วเอ๋อตอบโต้
“ซิ่วเอ๋อ นี่เจ้ากำลังทะเลาะอะไรกับอาเล็กของเจ้า? ครอบครัวเพียงแค่ขอยืมลา ทำไมเจ้าจึงดูเหมือนจะเป็นจะตายนัก?” จางต้าเหอออกมาจากห้องฝั่งตะวันออกเพื่อช่วยจางอวี่หมินเถียง
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าเหอพร้อมถอนหายใจอย่างเย็นชา
ในสายตาของจางซิ่วเอ๋อ ทั้งจางต้าเหอและจางอวี่หมินต่างก็น่ารำคาญทั้งคู่
ไม่เพียงแต่น่ารำคาญธรรมดา แต่ยังยากจะจัดการอีกด้วย
แม้จางอวี่หมินจะส่งเสียงดัง แต่สิ่งหนึ่งที่จางอวี่หมินไม่เก่งกาจก็คือเรื่องการเก็บซ่อนอารมณ์ ดังนั้นแม้นางจะสามาร
