ถคิดการสิ่งใดมากมายในหัว แต่นางก็ไม่อาจวางตัวให้ดีได้ ซึ่งสังเกตได้จากท่าทางและคำพูดของนาง
แต่สำหรับต้าเหอล่ะ? เขาคนนี้เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบาย
ในใจคิดอีกอย่าง ต่อหน้าพูดอีกอย่าง
ภายนอกดูคล้ายสุภาพบุรุษ ไม่มีพิษภัย แต่แท้จริงแล้วจิตใจของเขาชั่วช้ายิ่งกว่าใคร
“จางซิ่วเอ๋อ หากเจ้าไม่ให้เรายืมลา ก็หมายความว่าเจ้าเป็นคนอกตัญญู!” แม่เฒ่าจางกล่าวเสริม
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองไปรอบ ๆ ผ่านมากว่าหนึ่งสัปดาห์แล้วที่นางมองบรรดาคนก้าวร้าวเหล่านี้ นางรู้ดีว่าพวกเขากำลังใช้คำว่า ‘ลูกกตัญญู’ เพื่อบังคับให้นางยอมจำนน
นางทำได้เพียงสบถอยู่ในใจอย่างเย็นชา
หากจางต้าหูบอกกล่าวว่าต้องการยืมลา นางก็ต้องให้ยืม
แต่นางมิใช่คนโง่เขลาและกตัญญูอีกต่อไป นางไม่มีภาระผูกพันที่จะต้องกตัญญูต่อคนเหล่านี้
แม้แต่จางซิ่วเอ๋อคนเดิมก็ยังเกลียดชังคนเหล่านี้ทั้งหมด ทั้งยังไม่มีความรู้สึกรักใคร่ใด ๆ แล้วเหตุใดนางจึงต้องกตัญญูต่อพวกเขาด้วย?
หากคนเหล่านี้เรียกนางว่าคนนอกคอก นางก็ไม่คิดเกรงกลัวสิ่งใดทั้งนั้น!
ตอนนี้ชื่อเสียงของนางย่ำแย่ยิ่ง และนางก็ไม่กังวลว่ามันจะแย่ไปมากกว่านี้ อีกทั้งนางก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้ด้วยซ้ำ กล่าวคือหา
