ับจ้องมาที่ตน
มีหลายคนที่จ้องมองนางและพูดถึงนางก่อนหน้านี้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะดูไม่จริงจังเท่ากับคราวนี้เลย
“เฮ้ จางซิ่วเอ๋อนี่มีดีตรงไหนงั้นหรือ?”
“ใช่ เจ้าคงจะเห็นว่าก้นของนางไม่ใหญ่ ทั้งยังผอมและไร้เนื้อหนัง มองอย่างไรก็มิใช่แม่พันธุ์ที่ดี ข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่าทำไมท่านหมอเมิ่งจึงตาบอดไปหลงใหลนาง”
“มิใช่ว่ามีใครบางคนบอกว่าจางซิ่วเอ๋อมีความสามารถงั้นหรือ? พวกเจ้าก็เห็นแล้วว่าบัณฑิตจ้าวมีใบหน้าเปล่งปลั่งยิ่ง แต่เกิดอะไรขึ้นกับท่านหมอเมิ่งกันเล่า?”
คนเหล่านี้กระซิบและชี้มือชี้ไม้กันเป็นการส่วนตัว แม้จางซิ่วเอ๋อจะไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด แต่จางซิ่วเอ๋อก็ยังรู้สึกว่ามันแปลกพิกลนัก
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองคนเหล่านี้ แล้วก็พบว่าผู้คนเหล่านั้นล้วนหลบตานางหมดสิ้น
เพราะเหตุนี้จางซิ่วเอ๋อจึงรู้ได้ทันที แม้ใช้หัวแม่โป้งเท้าคิดก็ยังมองออก คนเหล่านี้กำลังพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับนางอยู่
หากเป็นเรื่องดี จะกลัวจนไม่กล้าสบตาได้อย่างไรกัน
จางซิ่วเอ๋อบังเอิญได้พบกับรุ่ยเซียงในระหว่างทาง
แม้คนในหมู่บ้านจะรังเกียจรุ่ยเซียง แต่จางซิ่วเอ๋อกลับรู้สึกว่ารุ่ยเซียงไม่ควรต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว
สำหรับเรื่องชื่อเสียง จางซิ่วเอ๋อรู้ส
