ึงไม่เข้าใจ?”
“ซิ่วเอ๋อ เจ้ายังคิดปกปิดมันจากข้าอยู่อีกหรือ? ทุกคนในหมู่บ้านรู้เรื่องของเจ้ากับท่านหมอเมิ่งหมดแล้ว!” รุ่ยเซียงกล่าวต่อ
จางซิ่วเอ๋อพยายามระงับอารมณ์ของตนอย่างสุดความสามารถ นางกล่าวต่อ “รุ่ยเซียง อย่าพูดเรื่องไร้สาระ คนในหมู่บ้านก็เพียงคาดเดากันไปเอง ข้าและท่านหมอเมิ่งบริสุทธิ์ใจต่อกัน”
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าอาจเป็นเพราะมีคนเคยเล่าข่าวลือเกี่ยวกับนางและท่านหมอเมิ่งมาก่อน รุ่ยเซียงที่ฟังข่าวลือเหล่านั้นจึงพูดเช่นนี้
แล้วใครเล่าจะยอมรับในเรื่องเช่นนี้ การแสดงออกของรุ่ยเซียงพลันเปลี่ยนไปเป็นน่าเกลียด
“ซิ่วเอ๋อ เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เราต่างถือได้ว่าแบ่งปันความร่ำรวยและฉิบหายด้วยกัน และในตอนนี้ทุกคนในหมู่บ้านคิดว่ามันเป็นความจริง แต่เจ้ากลับคิดปกปิดมันจากข้า เจ้าไม่คิดว่าข้าเป็นพี่น้องที่ดีบ้างหรือ?” รุ่ยเซียงกล่าวอย่างไม่พอใจ
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วแน่น ให้พูดตามตรงมันก็ไม่ใช่ว่านางเฉยเมย แต่นางก็ไม่คิดว่ารุ่ยเซียงจะเป็นพี่สาวที่ดีได้
นางไม่ใช่ซิ่วเอ๋อคนเดิมอีกแล้ว
นอกจากนี้ความทรงจำระหว่างซิ่วเอ๋อคนเดิมกับรุ่ยเซียงนั้นไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว
แม้ทั้งสองจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน แต่อารมณ์ของ
