บทที่ 314 ร่องรอย
เขาหมายถึงครึ่งประโยคหลังของตวนอู่
ตวนอู่ไม่ค่อยเคารพเนี่ยหย่วนเฉียวเท่าใดอยู่แล้ว เขาเคารพแค่คนตระกูลฉิน กับคนตระกูลอื่นต่อให้มีฐานะสูงส่ง ตวนอู่ก็ไม่เห็นพวกเขาในสายตา
ไม่รู้ว่าคนฉลาดเฉกเช่นคุณชายฉินเหตุใดถึงมีคนติดตามข้างกายเป็นเช่นนี้
แต่ดีที่เนี่ยหย่วนเฉียวในตอนนี้กำลังเป็นห่วงจางซิ่วเอ๋อ จึงไม่มีเวลาต่อความยาวสาวความยืดกับตวนอู่
เขามองตวนอู่อย่างเย็นชา ก่อนจะจากไปโดยไม่พูดอะไร
เหลือตวนอู่เพียงคนเดียวที่อดบ่นในใจไม่ได้ เขารู้สึกว่าเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นคนที่แปลกจริง ๆ
หลังจากเนี่ยหย่วนเฉียวไปแล้วเขาก็เริ่มทำการค้นหา ทว่ากลับไม่เจอจางซิ่วเอ๋อ
เนี่ยหย่วนเฉียวคิดไปคิดมาและรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋ออาจจะเจอเรื่องไม่ดี เมื่อความคิดนี้ก่อขึ้นในใจของเนี่ยหย่วนเฉียว เขาก็ทนใจเย็นไม่ไหว ต้องรีบหาตัวจางซิ่วเอ๋อให้เจอ
ขณะนั้นเถี่ยเสวียนก็มาสมทบ
“คุณชายขอรับ เถ้าแก่ที่อิ๋งเค่อจวีบอกว่าไปส่งจางซิ่วเอ๋อที่ตระกูลฉินนานแล้ว และไม่ได้พบจางซิ่วเอ๋ออีก” เถี่ยเสวียนร้อนใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้เช่นกัน
เนี่ยหย่วนเฉียวขมวดคิ้ว ไม่รอให้เถี่ยเสวียนพูดอะไร เขาก็เดินตรงไปข้างหน้า
หลังจากนั้นเนี่ย
