หย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนสองคนก็แทบจะค้นจนทั่วเมืองชิงสือ ก็ไม่พบเงาของจางซิ่วเอ๋อ
ท้ายที่สุดแล้วเนี่ยหย่วนเฉียวก็มาโผล่ที่บ่อนแห่งหนึ่ง
เนี่ยหย่วนเฉียวกวาดสายตามองไปแล้วเดินเข้าไปที่ห้องโถงด้านใน
ในห้องโถงด้านในมีชายฉกรรจ์ล่ำสันผู้หนึ่งนั่งอยู่ เวลานี้ชายผู้นั้นรู้สึกได้ว่ามีคนมา จึงเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ใครวะ? ข้าบอกแล้วไม่ใช่รึว่าห้ามใครเข้ามาก่อนข้าอนุญาต!”
เถี่ยเสวียนแค่นเสียงเย็น “แหกตาของเจ้าดูก่อนว่าใครมา!”
“ที่แท้ก็ท่านหนิงนี่เอง ท่านหนิง ไม่ทราบว่าท่านมาหาข้าน้อยมีเรื่องอันใดกันหรือ” พอชายล่ำสันเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวก็เหมือนหนูที่เห็นแมว ท่าทีอ่อนลงในบัดดล ขณะนี้ถามด้วยน้ำเสียงประจบประแจง
ชายล่ำสันผู้นี้มีชื่อว่าหูเปียว เป็นเจ้าของบ่อน
ที่เนี่ยหย่วนเฉียวมาหาหูเปียวที่นี่ก็เพื่อสืบถามว่ามีผีพนันคนไหนที่เสียพนันแล้วเอาเงินหรือสิ่งของมาพนันเพิ่มไหม
ถ้าจางซิ่วเอ๋อแค่โดนขโมยของไม่น่าจะถึงขั้นไม่กลับบ้าน
ที่จู่ ๆ จางซิ่วเอ๋อหายตัวไปน่าจะโดนปล้น หรือแย่กว่านั้นหน่อยก็คือจางซิ่วเอ๋อโดนจับตัวไป
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกว่าคนที่ทำเรื่องเช่นนี้น่าจะเป็นคนที่ติดหนี้บ่อน โดนบีบคั้นจนหมดสิ้นหนท
